Aldo Gigli
Medeoprichter van de Mirano Continental · decorateur en grafisch ontwerper · Mirano Continental, 1981-1998
Aldo Gigli is the man who discovered the Mirano. He found the old cinema on the Chaussée de Louvain, the one from his childhood neighbourhood. Paul Sterck and Marco Rolland came together with him around this venue to turn it into the most inventive club in Brussels. Set designer of every Mirano world, including those of Carl De Moncharline's own nights, designer of its posters at a time when everything was made by hand, and a great collector of film scores, he was one of those who taught Carl the trade, over countless coffees at the snack bar next door. His imagination needed no machine: everything came straight out of his head, and everything was always ready on time. While this portrait is devoted to him, it is because he set the Mirano adventure in motion. Paul Sterck and Marco Rolland were its other founding pillars, and the technical, lighting and production teams, often unseen, gave the club its soul. Not all of them appear in this Wall of Fame, yet their work is part of what Carl De Moncharline received and now passes on.
Co-mentoren
Dit portret is gewijd aan Aldo Gigli, maar zijn verhaal was niet mogelijk geweest zonder Paul Sterck en Marco Rolland, medeoprichters van de Mirano Continental en oprichters van het bureau KCC, K Comme Communication. Onder hun gezamenlijke leiding kon Aldo zijn creativiteit ten volle uiten. Carl De Moncharline werkte voor hen beiden: als assistent van Marco bij de artistieke leiding, en onder Paul, die uiteindelijk zijn baas was. Zij worden hier als volwaardige co-mentoren genoemd.
Portretten gerestaureerd en geretoucheerd met behulp van kunstmatige intelligentie, zonder de inhoud van de foto's te wijzigen. Op deze site wordt geen enkele archieffoto door AI gegenereerd: elke ingreep wordt vermeld, zoals hier.
Hoofdstukken
Where It All Began
It all began long before Aldo Gigli, on boulevard du Souverain in Auderghem. The room was first a dance hall with its terrace, became the Lex cinema from 1937 to 1939, then the Casino cinema until 1965, before turning back into a dance hall.
25 document(en) · Hoofdstuk openenDe man die de Mirano ontdekte
Aldo Gigli werd op 13 april 1944 in Brussel geboren en groeide op tussen België en Toscane. In 1975 was hij industrieel ontwerper bij BelV, een dochteronderneming van het Federaal Agentschap voor Nucleaire Controle, en barman bij Les Gémeaux, een Brusselse club die later Le Canotier werd. Daar leerde hij de nachtwereld kennen, werkte hij als grafisch ontwerper en maakte hij zijn eerste decors, met uitnodigingen die hij samen met Marco Rolland en Paul Sterck ontwierp.
5 document(en) · Hoofdstuk openenCommunicatie: Affiches en Beelden
Het grafisch ontwerp van de Mirano werd volledig met de hand gemaakt, in een tijd waarin computers nog in de kinderschoenen stonden en er geen kunstmatige intelligentie bestond. Uitnodigingen en affiches ontstonden op een architectentafel, met Letraset-transferletters, viltstiften en de airbrush.
31 document(en) · Hoofdstuk openenPlatenhoezen
Aldo Gigli, bijgenaamd “Aldo Le Touchatou”, tekende niet alleen voor het Brusselse nachtleven. Op zijn tekentafel ontstonden ook platenhoezen, een oefening waarin alles zich afspeelt binnen een vierkant van dertig centimeter: één titel, twee gezichten, één kleur.
6 document(en) · Hoofdstuk openenDe Mirano-capsule: een geur van de nacht
The Mirano did not only occupy Brussels nightlife: it found its way into people's wallets. At the door, when a customer was not a member and paid the entry fee, change was given back in a small transparent plastic capsule that has turned orange over time (it is now more than thirty years old), scented and bearing the club's logo. The object, both coin holder and business card, slipped into the pocket and travelled with its owner all over the city.
1 document(en) · Hoofdstuk openenLichtpaneel & Improv Liga
In het vroege begin van de jaren 1980, rond 1982, kreeg het podium van de Mirano Continental een groot lichtpaneel ontworpen door Olivier Gossens-Bara: een scherm van honderden lichtpunten die aan- en uitgingen. In die tijd bestonden er geen ledpanelen, geen flatscreens, geen plasmatelevisies; die muur van lampjes was een prestatie.
6 document(en) · Hoofdstuk openenDe Muziek in het Mirano
Om het Mirano van de jaren 1980 te begrijpen, moet je eerst de disco-clichés vergeten die het collectieve verbeeld aan dat decennium plakt. We waren daar lichtjaren van verwijderd. Muziek was geen decor: ze was de ruggengraat van de nacht, even zorgvuldig uitgewerkt als de affiches, de decors of de kostuums, en de dansvloer van de Soirée Or van mei 1982, waar Aldo danst tussen de gouden silhouetten, toont dat beter dan welke uitleg ook.
2 document(en) · Hoofdstuk openenHet Belang van Mode in de Mirano
De Mirano Continental was niet zomaar een nachtclub. In de jaren tachtig vonden er regelmatig modeshows, wedstrijden en avonden rond het mannequinberoep plaats, waarmee mode en podiumkunsten het Brusselse nachtleven binnentrokken.
19 document(en) · Hoofdstuk openenConcerts at the Mirano
Before it was a dance floor, the Mirano was a stage. The club on Chaussée de Louvain hosted live bands, record launches and shows staged for a single night, inside sets designed by Aldo Gigli.
16 document(en) · Hoofdstuk openenHet feest “Fantasia van Duizend-en-een-Nacht”, 1982
Op woensdag 29 september 1982 organiseerde de Mirano Continental het feest “Fantasia van Duizend-en-een-Nacht”. Aldo Gigli tekende de hele wereld ervan: de met de hand getekende affiche wordt getoond in het hoofdstuk Communicatie, en de gasten speelden het spel mee, kostuums en make-up inbegrepen.
9 document(en) · Hoofdstuk openenDe Locomotieven
This chapter gathers the lone photographs of Mirano Continental parties from the years when Aldo Gigli designed the sets.
32 document(en) · Hoofdstuk openenHet Mirano-team
Achter de decors van Aldo Gigli leefde de Mirano Continental dankzij een team dat zelf deel uitmaakte van het spektakel: geschminkte dansers en performers, visagisten, een kapper, gastvrouwen en barpersoneel, allemaal acteurs in de metamorfose van de zaal, avond na avond.
15 document(en) · Hoofdstuk openenDe Mirano-clan
De Mirano was meer dan een onmisbaar Brussels adres. Het was een familie, met eigen codes, gezichten en het vermogen om zich als een hechte groep te verplaatsen. Op 11 maart 1994 trok die familie naar Paris-Ivry voor La Nuit des Clans, een cultavond uit het Parijse nachtleven waar iedereen wedijverde in vestimentaire durf.
4 document(en) · Hoofdstuk openenMonumentale scenografieën
Elke zomer ontwierp en installeerde Aldo Gigli een groot themadecor dat het hele seizoen in de Mirano bleef staan. La Grande Baleine, de iconische bar van de club, werd later geëxporteerd naar Ibiza voor de evenementen van Patrick Sox, en naar het Café d'Anvers voor de Paradise-avonden. Ook herinnerd worden het onderwaterdecor, dat de hele club veranderde in met vissen bezaaide zeebodems, en het Belgische platteland, met echt gras en meubels gemaakt door houthakkers uit de Ardennen.
6 document(en) · Hoofdstuk openenWanneer de Nacht de Reclame Inspireert
Het talent van Aldo Gigli reikte veel verder dan het nachtleven. De eigenaars van de Mirano Continental, Paul Sterck en Marco Rolland, hadden een bureau opgericht, K comme Communication, afgekort KCC, waar Aldo zowel de decors als de communicatie verzorgde. Wat de club voor zijn eigen nachten had bedacht, kwamen de merken nu zelf zoeken.
6 document(en) · Hoofdstuk openenDe Tinder van de jaren tachtig
"De Mirano was Facebook vóór Facebook": Paul Sterck herhaalde het in verschillende interviews. In een tijd zonder internet of gsm was de club de plek waar mensen afzpraken, zeker dat ze elkaar zouden tegenkomen, zonder elkaar ooit eerst te hebben gebeld.
1 document(en) · Hoofdstuk openenHet ambacht doorgeven, en een gedeelde liefde voor cinema
Vanaf het moment dat Carl De Moncharline in de Mirano aankwam, begeleidde Aldo Gigli hem: de interne organisatie van de club, de verdeling van de controle, de temperamenten van iedereen. Die gesprekken vonden plaats over talloze koffies heen, in de snackbar net naast de club. Er was daar geen les en geen methode, alleen een oudere man die de tijd nam om uit te leggen, zonder ooit het verschil in leeftijd of status te laten voelen. Het is een vorm van overdracht die niets schriftelijks nalaat en toch een leven lang meegaat: hoe je een deadline houdt, hoe je een idee verdedigt voor een team, hoe je begrijpt tegen wie je praat voordat je spreekt.
3 document(en) · Hoofdstuk openenEen esthetiek: Disco, New Wave en Handgemaakt
Zijn artistieke visie omvat een mix die weinigen samen wisten te houden: disco en new wave, glitter en punk, elegantie en brutaliteit. Die spanning geeft de Mirano-posters de uitstraling die vandaag, veertig jaar later, nog steeds herkenbaar is.
2 document(en) · Hoofdstuk openenPersdossier: “Mirano 80, de ruimte van een droom”
Het persdossier van de film “Mirano 80, l'espace d'un rêve”, van Luc Jabon en Thomas Purcaro Decaro, geproduceerd door Image Création in coproductie met de RTBF en Proximus, kan hier pagina na pagina worden doorgebladerd. De filmaffiche is geïllustreerd door Aldo Gigli.
1 document(en) · Hoofdstuk openen“Aldo au Mirano”, het kleine boek
“Aldo au Mirano, Conversations avec Aldo Gigli & Paul Sterck” is een klein geniet boekje met gele, turquoise en fuchsia pagina's, uitgegeven door afterclub.be. Het is het eerste deel van een reeks hommages aan kunstenaars en designers, gekozen om hun bijdrage aan het Belgische nachtleven.
7 document(en) · Hoofdstuk openenToday
Aldo Gigli is inmiddels ouder dan tachtig. Hij heeft al zijn intellectuele scherpte behouden en de energie van een man van zestig. Carl De Moncharline ziet hem nog regelmatig: een charmante, welwillende man, altijd bereid te luisteren, wiens verbeelding nooit een machine nodig had.
18 document(en) · Hoofdstuk openenDank je, Aldo
Je was mijn eerste leermeester zonder het te weten, of misschien zonder het te willen. Je gaf geen lessen; je reikte een potlood aan, en wij volgden de lijn.
1 document(en) · Hoofdstuk openen
In de pers
In de pers
Curriculum
Bronnen: het Wikipedia-artikel « Aldo Gigli » en een interview van Carl De Moncharline, hier samengevat.