De Muziek in het Mirano

Om het Mirano van de jaren 1980 te begrijpen, moet je eerst de disco-clichés vergeten die het collectieve verbeeld aan dat decennium plakt. We waren daar lichtjaren van verwijderd. Muziek was geen decor: ze was de ruggengraat van de nacht, even zorgvuldig uitgewerkt als de affiches, de decors of de kostuums, en de dansvloer van de Soirée Or van mei 1982, waar Aldo danst tussen de gouden silhouetten, toont dat beter dan welke uitleg ook.

Er waren nummers die die identiteit verstevigden. “Les Tomates”, keer op keer gedraaid, was een informeel volkslied van de Mirano geworden: niet het meest voor de hand liggende nummer uit een discotheek uit de jaren tachtig, maar een plaat die op de dansvloer werkte en in je hoofd bleef hangen. De herhaalde aanwezigheid ervan tijdens de feesten vat de geest van de plek samen: het ging om het juiste moment, niet om het label.

De emblematische dj van die periode was Jean-Claude Maury (1948-1998). Zijn programmering was vurig eclectisch: new wave, funk, obscure disco, italo, Belgische sounds, onvindbare rariteiten, alles kruiste elkaar in één en dezelfde nacht. Historica Katarina Serulus, die academisch onderzoek wijdt aan de Brusselse clubcultuur, beschrijft dit kruispunt waar muziek, mode, architectuur, design en tegencultuur samenkwamen, en plaatst Jean-Claude Maury bij de centrale figuren van die scene.

België had toen een unieke traditie: de popcorn, genoemd naar de club Popcorn in Sint-Niklaas, waar men slow danste op vertraagd afgespeelde platen. Die smaak voor trage, vreemde tempo's bereidde enkele jaren later het terrein voor op de new beat en daarna de house. In die lijn nam Jean-Claude Maury een plaats in die de hele wereld uiteindelijk zou erkennen: Alfredo, de legendarische dj van Ibiza, noemde hem een van zijn inspiratiebronnen, en zijn mixtapes werden tentoongesteld in een museum, in de tentoonstelling « Night Fever » van het Vitra Design Museum.

Carl was toen klant in het Mirano: hij werkte er nog niet, maar hij bracht nacht na nacht door op die dansvloer, kijkend en luisterend. Van Jean-Claude hield hij het idee over dat een nacht wordt opgebouwd als een verhaal, dat een dj een hele zaal mee op reis kan nemen zonder ooit voor de makkelijke weg te kiezen. Toen Carl in de club begon te werken, stond Jean-Claude niet meer achter de draaitafels: de ziekte had hem er al van weggehouden en zou hem wegnemen. Ze hebben nooit samengewerkt, maar de invloed is heel reëel, en daarom heeft Jean-Claude Maury zijn plaats in deze rubriek, tussen de mentoren.

Tot de gedocumenteerde tracks uit die periode behoort “HAFT 80's Version”, gespeeld door Jean-Claude Maury in de Mirano in 1984. Geproduceerd door Dan Lacksman en Marc Moulin, is de track op YouTube te beluisteren.

Jean-Claude Maury liet meer dan vijftig privé-mixtapes na, waarvan er verschillende in tentoonstellingen werden getoond; maar van zijn nachten in het Mirano zelf blijft slechts één opname over, gemaakt tijdens de « Viva Dario ! »-zaterdagen van de zomer van 1986. De klank is zeer slecht en toch onvervangbaar: het is het enige document dat concreet laat horen wat men in het Mirano in de jaren 1980 draaide. Je kunt er hier naar luisteren, zonder de site te verlaten. Aanvullend brengt een playlist de nummers samen die in de jaren 1980 in het Mirano werden gedraaid, zoals ze vandaag terug te vinden zijn: de diversiteit van de selectie spreekt voor zich.

De exacte data van de residentie van Jean-Claude Maury in het Mirano zijn tot op heden niet vastgesteld; archieven en getuigenissen worden verder verzameld, en dit hoofdstuk zal groeien naarmate documenten binnenkomen.