Aldo Gigli · Medeoprichter van de Mirano Continental · decorateur en grafisch ontwerper

Het Belang van Mode in de Mirano

De Mirano Continental was niet zomaar een nachtclub. In de jaren tachtig vonden er regelmatig modeshows, wedstrijden en avonden rond het mannequinberoep plaats, waarmee mode en podiumkunsten het Brusselse nachtleven binnentrokken.

Van al die afspraken is de wedstrijd « Devenir Mannequin » in het geheugen van de zaal blijven hangen: een podium gewend aan dj's en schijnwerpers werd voor één avond een catwalk waar het publiek kennismaakte met de modewereld.

De Belgische pers volgde deze wedstrijd jarenlang, van het « duwtje in de rug » dat Le Soir in 1992 beschreef tot de opening voor 15- tot 30-jarigen in 1999: een springplank voor jongeren die van het vak droomden, in België en daarbuiten.

In 1983 wijdde de RTBF een reportage aan de wedstrijd « Devenir Mannequin 83 » in de Mirano, met journalist Joseph Lewkowicz. Op 12 december 1989 organiseerde het tijdschrift Marie Claire een modeshow in de Mirano rond mannequin Dominique Goossens, onder de ogen van Carl De Moncharline, die vanaf 1991 geleidelijk de artistieke leiding van de zaal zou overnemen.

Een andere Marie Claire-show vond plaats in de Mirano in 1986 of 1987, vastgelegd door Michel Godfroid Meding, toen een beginnend fotograaf. Hij vertelt: « Mijn vriend Renaud, model bij New en barman aldaar, had me een uitnodiging gegeven. Ik zat op het balkon naast de belichters met mijn monopod, de Contax RTS 2 en de 300 mm Carl Zeiss (geen autofocus), 160 T-film opgedreven tot 640 ISO. » Zijn beelden, vanaf het balkon bij zeer weinig licht genomen, roepen de exacte sfeer van die avonden op: verzadigde kleuren, korrel, beweging.

Het album hieronder brengt de bewaarde modeshowfoto's uit de archieven samen: de Marie Claire-shows van 1986-87 en 1989, de herfst-winterpresentatie van Charles Dorfeuil uit 1983 en podia uit de jaren tachtig, van het sciencefictiondecor tot de gouden laméstof.

Bron: Le Soir, 25 février 1992 →Bron: Le Soir, 9 avril 1999 →Bron: Forbes Belgique, « L'Eugénie des grandeurs », août 2025 →

Fotoalbum: modeshows in de Mirano Continental, jaren tachtig. Foto's © Olivier Hennebert, © Mark Stevens en © Michel Godfroid Meding, sommige credits moeten nog worden geïdentificeerd. Klik op de foto om het album te doorbladeren.

Kleurenfoto, verticaal formaat. Op de catwalk danst een mannequinkoppel in gebroken wit: zij draagt een gedrapeerde jurk met lange mouwen, handschoenen en goudkleurige juwelen; hij een wit overhemd en broek. Hand in hand, profiel tegen profiel, vormen ze een pas de deux: in de Mirano werd mode gechoreografeerd als een podiumvoorstelling. — Marie Claire-modeshow, het duo in het wit, 1986-87

Kleurenfoto, verticaal formaat. Een mannequin loopt voorbij, een koningsblauwe slappe hoed over zijn blik getrokken, geruite overhemden in alle tinten blauw onder een licht jasje. Van dichtbij genomen vangt het beeld de houding van de show: de garderobe wordt een silhouet, getekend door het blauwe podiumlicht. — Marie Claire-modeshow, de blauwe hoed, 1986-87

Kleurenfoto, verticaal formaat. Twee performers met het lichaam volledig blauw geschilderd, in slip, wisselen smaragdgroene schoenen uit in een frontale choreografie, voor de lichte gordijnen van de zaal. Tussen dans en happening kantelt de show naar performance: in de Mirano werd mode ook met het lichaam gespeeld. — Marie Claire-modeshow, de blauwe lichamen, 1986-87

Kleurenfoto, verticaal formaat. Een mannequin in een saffraanoranje ensemble, gestreept jasje en toelopende broek, hoge hoed met zwarte veren en bijpassende mof, zwarte handschoenen, stapt over de catwalk voor een gordijn van koud licht. Het contrast van warme tinten met de blauwe achtergrond geeft het silhouet de aanwezigheid van een affiche. — Marie Claire-modeshow, het saffraansilhouet, 1986-87

Kleurenfoto, verticaal formaat. Twee mannequins in glanzend zwart leer, hoge hoeden, reusachtige oorbellen en zwarte handschoenen, felrode rokken en tops, stappen frontaal onder de schijnwerpers. De glans van het vinyl en het ongeëvenaarde rood vormen een modebeeld dat recht uit de jaren tachtig komt. — Marie Claire-modeshow, zwart leer en felrood, 1986-87

Kleurenfoto, verticaal formaat. Twee silhouetten stappen zij aan zij, goudgele petjes: links een elektrisch blauw tailleur, rechts een bont patchworkjasje op blauwe ondergrond met een lange zwarte sluier die achteraan wappert. De dansende pas en de felle kleuren vatten de geest van de Mirano-modeshows samen. — Marie Claire-modeshow, de gele petjes, 1986-87

Kleurenfoto, verticaal formaat. Een mannequin steekt de catwalk over, een lange vloeiende grijze mantel over blauwachtige geruite overhemden, bijpassende hoed, handen in de zakken. De gelaagdheid en het spel van blauwtinten geven het silhouet de elegantie van een stripverhaal. — Marie Claire-modeshow, de grijze mantel, 1986-87

Kleurenfoto, horizontaal formaat. Tegen een zwarte achtergrond speelt een muzikante in een geruit kostuum dwarsfluit terwijl een koperharig mannequin met gouden oorbellen luistert, het hoofd achterover. In 1983 was de herfst-winterpresentatie van couturier Charles Dorfeuil in de Mirano al als theater opgevoerd: mode, muziek en de nacht waren één. — Herfst-winterpresentatie van Charles Dorfeuil, 1983

Kleurenfoto, horizontaal formaat. Voor een grijze schotwand bezaaid met filmrollen, wijzerplaten en hendels houdt een mannequin in een wit officiersuniform, met marinepet en zwarte handschoenen, een rode microfoon als een scepter vast. Het sciencefictiondecor verandert de catwalk in een controlekamer: in de Mirano was een modeshow nooit meer dan een voorwendsel om een verhaal te vertellen. — Modeshow in de Mirano, het ruimteveer, jaren tachtig

Zwart-witfoto, horizontaal formaat. Op het podium van de Mirano vormen zeven mannequins een slottableau: stof geknoopt tot tulbanden, gedrapeerde ceinturen, oversized jasjes en korte broeken, ergens tussen Japanse invloed en bohèmeallure. De lichamen houden zich als op een toneel, gezichten naar het licht geheven. — Modeshow in de Mirano, het slottableau, jaren tachtig

Kleurenfoto, horizontaal formaat. Tegen een feloranje muur komen drie dansende mannequins een trap af in zilveren en gouden lamé, glanzende petjes en colliers met pailletten, blootsvoets, de stoffen wijd uitgespreid in beweging. De show wordt dans: mode werd in de Mirano gespeeld met de energie van een voorstelling, in de felle kleuren waarmee Aldo Gigli zijn decors graag kleurde. — Modeshow in de Mirano, de gouden laméstof, jaren tachtig

Kleurenfoto, verticaal formaat. In het gouden licht van de Mirano poseert een mannequin zittend op een geel voetstuk, kort donker jasje met rechte schouders, hoge gouden knot, hangende oorbellen, een zwarte handschoen in de hand, terwijl een tweede silhouet de rug toekeert, afgetekend tegen het lichtgevende decor. In 1987-88 liet ontwerpster Yota Angelaki haar kleding in de Mirano fotograferen: de nachtclub diende als fotostudio, ergens tussen theater en modetalage. — Modeshoot in de Mirano, de kleding van Yota Angelaki, 1987-88

Press cutting. The 20th election of young Belgian models, created in 1969 by Robert Malengreau, drew a record crowd: a giant “20 years” cake on stage, winners Mathilda Ba and Pierre Adam, runners-up Anne Monjardin and Serge Di Troia, audience prize to Anne Monjardin and Yves Desemberg. The first “Bravos de la mode belge” went to Olivier Strelli, Jean-Pierre Grafe, Claude Delacroix, Pierre Bruylandt, Alain Berlinblau, Etienne Russo and Jean-Pierre Mels. — L'Événement no. 198, 1989: “Devenir Mannequin” turns 20

Press cutting. The Belgian final of the Smirnoff Fashion Award took place at the Mirano Continental: twenty-five countries competing under the New Age theme, a “strictly fashion” presentation run by the Mirano hosts. Vera Vandenbosch, a student at the Antwerp Academy, won the press and audience prizes in Belgium, then the international runner-up prize behind Spain's Fransesc Grau Tomas. Pictured: Patricia Duprez, Vera Vandenbosch, Sylvie Louagie and Billie Mertens. — Modis, 7 September 1991: the Smirnoff Award

Press cutting. The “Devenir Mannequin” 93 election is again held at the Mirano Continental, under the aegis of Robert Malengreau, the contest's creator, and Christine Forgeur (New Models Agency). Katty Rogge and Mehdi Guendil are elected; Olivier Strelli chairs the jury, assisted by Nick Roger and fashion journalist Nathalie Descamps. At the foot of the page, Patrick Socks's “Pirate” night at the Café d'Anvers, with Jean-Pierre Mels and Michel De Winte. — Top Night & Day, May 1993: Becoming a Model at the Mirano

RTBF-reportage uit 1983 in de Mirano Continental, gepresenteerd door journalist Joseph Lewkowicz. Dat jaar bracht de wedstrijd « Devenir Mannequin » twaalf jongens en twaalf meisjes op het podium van de club. Robert Malengreau, presentator en bedenker van de wedstrijd, en Dominique Fache, hoofd van een modellenbureau, leggen de uitdaging aan de Belgische publieke opinie uit: het mannequinberoep erkend krijgen en bewijzen dat een carrière, ook een internationale, vanuit België kan beginnen. — « Devenir Mannequin 83 » in de Mirano Continental, 1983

Archiefopname uit 1989 in de Mirano Continental. Het tijdschrift Marie Claire organiseerde een modeshow rond mannequin Dominique Goossens. Carl De Moncharline is in de zaal aanwezig, kort voordat hij vanaf 1991 geleidelijk zijn opvolger zou worden. Het document volgt de coulissen van het evenement: make-up, accessoires en de eisen van het mannequinberoep. — Marie Claire-modeshow in de Mirano Continental, 1989

Etienne Russo, from the Mirano to Villa Eugénie

Étienne Russo. Photograph from ICON, spring/summer 2025.

One name cannot be left unspoken at the end of this chapter: Etienne Russo. Artistic director of the Mirano before Carl De Moncharline, who would gradually succeed him from 1991, he directed the fashion shows and ran the Smirnoff Fashion Award, whose finals were held in the former cinema on the chaussée de Louvain. For him, fashion was never one activity among many: it was his natural ground, and the club offered it to him as a laboratory.

Samen met Aldo Gigli zag Etienne Russo zijn eerste grootse decors tot leven komen. Eén avond bleef legendarisch: « De Abyssen », op 25 juni 1992, met een door Aldo ontworpen onderwaterdecor dat de hele club overspoelde en de Grote Walvis in een bar veranderde. De teruggevonden affiche, gesigneerd door Patrick Gennaro Avella en niet door Aldo Gigli, is vandaag het kostbare visuele getuigenis van dit universum, waarvan geen foto van het decor bewaard lijkt te zijn. Jaren later roept de zeebodem in de scenografie van een grote show van Villa Eugénie een glimlach op: de droom had zich al eens voltrokken, tijdens een nacht in de Mirano.

When Etienne Russo left the Mirano to fly on his own, the career that followed became unique in the world: Villa Eugénie, the first Dries Van Noten show in Paris in 1991, then hundreds of productions for Chanel, Hermès, Louis Vuitton, Dior Homme, Moncler and so many others. But something was born here, in this place where Aldo Gigli knew how to turn a drawing sheet into party architecture: it is no exaggeration to say that the Mirano allowed his first dreams to hatch.

Carl De Moncharline also inherited from Etienne Russo a standard that never left him: a perfectionism pushed beyond perfection, a care for detail down to the invisible. It is a line Carl tried to hold throughout his career, in another register, large-scale public events, but with the same conviction: the care given to what the audience will never notice is precisely what gives an evening its greatness.

« De Abyssen », Mirano Continental, 25 juni 1992. Affiche van Patrick Gennaro Avella voor de avond met een door Aldo Gigli ontworpen onderwaterdecor, waarbij de Grote Walvis in een bar werd veranderd.

The whale bar from The Abysses set, now installed at KM5 in Ibiza. The centrepiece of the set designed by Aldo Gigli for the 25 June 1992 evening thus continued its journey beyond the Mirano Continental.

Etienne Russo, the seabed turned grand spectacle

The scenography of a Philipp Plein fashion show signed by Etienne Russo and Villa Eugénie: an underwater world, a nod to the evening he had imagined with Aldo Gigli at the Mirano, where the Great Whale served as a bar.Video: Carl De Moncharline's personal archives.

Madame Figaro, 2015: "Etienne Russo, le metteur en rêve", portrait by Elisabeth Clauss (photos Mathieu Ridelle), spread on pages 210-211.

Meld een fout