Aldo Gigli · Medeoprichter van de Mirano Continental · decorateur en grafisch ontwerper

Lichtpaneel & Improv Liga

Het lichtpaneel, 1982

In het vroege begin van de jaren 1980, rond 1982, kreeg het podium van de Mirano Continental een groot lichtpaneel ontworpen door Olivier Gossens-Bara: een scherm van honderden lichtpunten die aan- en uitgingen. In die tijd bestonden er geen ledpanelen, geen flatscreens, geen plasmatelevisies; die muur van lampjes was een prestatie.

Op dit paneel bewogen de motieven. Aldo Gigli componeerde er de eerste animatie-modellen voor, punt per punt getekend op millimeterpapier in zijn kantoor op de eerste verdieping van de Leuvensesteenweg, het huis vlak naast de Mirano waar het communicatiebureau van de clubeigenaars, Paul Sterck en Marco Rolland, gevestigd was. Elk aangekruist vakje stond voor een lamp: de tekening werd een programma.

Onder deze modellen een meeuw die met zijn vleugels op en neer slaat. Aldo besteedde lange uren aan het maken van deze kleine animaties, beeld voor beeld, voordat ze boven de dansvloer knipperden. De animatie in dit hoofdstuk is een digitale reconstructie op basis van zijn archieftekening, op een originele rechtenvrije discotrack.

De geanimeerde zeemeeuw, reconstructie 2026

Geanimeerde reconstructie op basis van het animatie-model dat Aldo Gigli op millimeterpapier tekende: een zeemeeuw waarvan de vleugels op en neer slaan, punt per punt, zoals hij verscheen op het lichtpaneel ontworpen door Olivier Gossens-Bara in de Mirano Continental omstreeks 1982, hier op een originele rechtenvrije discotrack.

Zwart-witfoto, horizontaal formaat. Bovenaanzicht van een wedstrijd van de Belgische improvisatieliga in de Mirano Continental: drie acteurs in gestreepte scheidsrechtershirts op de verlichte centrale piste, aan vier zijden omringd door zo'n 500 toeschouwers die hun stemkaarten zwaaien, in een echte heksenketel-sfeer.Mirano Continental, vanaf 1986. Privécollectie.

IMPRO, VEEL, HARTSTOCHTELIJK... TOT WAANZIN

Het paneel bleef nog lang dienst doen na zijn eerste motieven. Vanaf 1986 nam de Belgische improvisatieliga, opgericht in 1984 na een tournee van de Quebecse LNI, haar intrek in de Mirano Continental en speelde er meer dan tien jaar haar wedstrijden. Op de piste: twee ploegen spelers in truitjes, een gestreepte scheidsrechter, een coach, en zo'n 500 toeschouwers die met kaarten stemmen, in een echte heksenketel-sfeer. Bruno Bulté, danser in de Mirano, was een van de coaches; de liga werd toen geleid, zoals Carl De Moncharline zich het herinnert, door Pierre-André Itin.

Voor die avonden toonde het lichtpaneel twee klappende handen, eveneens punt per punt getekend, om de reactie van de zaal op te roepen. De tweede animatie in dit hoofdstuk is daarvan een reconstructie, gemaakt in dezelfde grafische geest als de zeemeeuw.

De klappende handen, reconstructie 2026

Geanimeerde reconstructie in de geest van het lichtpaneel van de Mirano Continental: twee klappende handen, punt per punt getekend in amberkleurige lampjes. Dit motief begeleidde vanaf 1986 de wedstrijden van de Belgische improvisatieliga in de Mirano en riep het publiek op om te applaudisseren.

Flash-programma van de Belgische improvisatieliga: het wedstrijdconcept uitgelegd, twee teams spelers, een scheidsrechter, een coach en een publiek dat met kaarten stemt. — Het concept van de improvisatiewedstrijden uitgelegd

Press cutting. A ten-year review of the Belgian improvisation league with Eric De Staercke and Jean-Marie Cuvelier: some 200,000 spectators gathered at the Mirano Continental and the Cirque royal, one hundred and twenty professional actors and around 2,500 themes played since 1984. — La Libre Belgique, 12 November 1992: “The magic of the ephemeral celebrates its anniversary”

Press cutting. A feature on ten years of improvisation in Brussels: the first matches at the Halles de Schaerbeek, the annual championship set up by Alain Stevens and Jonathan Fox and played every Sunday in spring at the Mirano in Saint-Josse, the hockey-style refereeing of a match, and the rise of actors such as Eric De Staercke and Bernard Cogniaux. — Press, 1992: “Brussels, capital of improvisation - Impro, a lot, passionately... madly”

Meld een fout