De Tinder van de jaren tachtig

"De Mirano was Facebook vóór Facebook": Paul Sterck herhaalde het in verschillende interviews. In een tijd zonder internet of gsm was de club de plek waar mensen afzpraken, zeker dat ze elkaar zouden tegenkomen, zonder elkaar ooit eerst te hebben gebeld.

Er was zelfs een eigen berichtensysteem. Bij de vestiaire van Momo, Monique Van der Weehe, kon je een notitieblok nemen en een paar woorden voor iemand schrijven: een jongen die een meisje wilde verleiden, een meisje een jongen, een jongen een jongen. Het briefje reisde daarna naar zijn bestemmeling, van hand tot hand of via de vestiaire.

De slogans bovenaan deze blokken waren van Philippe Thito, een Belgische copywriter die werkte bij HHD Ogilvy & Mather, DDB, McCann Erickson, Y&R Brussels en Grey Brussels, en nu creative director is bij Mostra. Zinnen als "Si vous m'ignorez, je prends mes jambes à mon cou, le voile, 3 kilos" bepaalden de toon: je liet geen boodschap achter, je stuurde een gevatte uitspraak. Onderaan de pagina stond het telefoonnummer van de vestiaire.

Tinder vóór Tinder, eigenlijk: een papieren sociaal netwerk van vluchtige berichten, verankerd aan een plek. Deze blokken kregen in de jaren negentig een tweede leven, herdrukt voor de avonden van Carl De Moncharline, van Tokyo Party tot de grote themafeesten, met nieuwe teksten die steeds door Philippe Thito waren getekend.