Dank je, Aldo

Je was mijn eerste leermeester zonder het te weten, of misschien zonder het te willen. Je gaf geen lessen; je reikte een potlood aan, en wij volgden de lijn.

Met jou ontdekte ik dat een decor een schip kan worden, "Le Maelström", dat een bar een walvis kan worden, dat een zaal een zeebodem kan worden... indien mogelijk neopsychedelisch. Dat alles kwam uit je innerlijke wereld, zonder computer en zonder AI, uit die stille bescheidenheid die anderen liet stralen vóór jezelf.

Nog vóór de Mirano waren je decors er al: van Les Gémeaux tot het podium van Le Canotier, de met de hand getekende affiches, dat letterwerk dat niemand anders kon laten zingen. Je doorkruiste al die levens en liet telkens beelden achter op de muren.

Dan kwam de Mirano. De fontein, de catwalks van de modeshows, de concertpodia, de themafeesten die elke week van planeet veranderden. Je bedacht werelden die niemand mogelijk achtte, en die diezelfde avond overeind stonden, klaar om 21u59, met de geur van verse verf en de eerste rook die opsteeg.

Naast jou leerde ik wat geen enkele school me had geleerd: dat een idee niets waard is zolang het niet gebouwd is, dat je nooit opgeeft, en dat echte luxe erin bestaat mensen te laten dromen die je naam nooit zullen kennen. Veel van wat deze site vertelt, speelde zich af in ruimtes die uit jouw hoofd kwamen, en een deel van wat ik vandaag nog doe, komt daarvandaan, komt van jou.

Je werkte niet alleen, en dat had je ook niet gewild: Paul en Marco gaven je het terrein, jij gaf hun beelden. Mij gaf je een vak, en een manier om naar de nacht te kijken.

Dank je, Aldo. Daar, in de zon, hoop ik dat de potloden nooit opraken.