Luik | Matig succes maar incidentloos parcours voor de eerste van de « Belgium rollers » Eén honderdtal skatende mensen voor een lange stille wandeling

Ze waren donderdag rond 21 uur met een honderdtal om met hun skeelers over de Place Saint-Lambert te schrapen: niet genoeg om van dit Luikse uitje de grootste skeelerbijeenkomst aller tijden te maken, maar wel genoeg om een mooie tocht te organiseren tot aan de Pont de Fragnée en zelfs om zin te geven deze te verlengen tot het einde van de vakantie. Zoals in zes andere steden van het land zal één avond per week dezelfde afspraak worden gemaakt met de skaters, zegt Carl de Moncharline, initiator van de « Belgium rollers », enthousiast. Als traditioneel trefpunt voor skeeleraars en skateboarders week de Place Saint-Lambert dus niet af van haar gewoonten door donderdag deze honderdtal skaters te verwelkomen. Aanvoelend dat er een ongebruikelijke toeloop zou zijn, had ze zich zelfs uitgedost: kiosken en feesttenten in de kleuren van een Frans... mineralenwatermerk, een drankstand gesponsord door een fabrikant van ijsthee, uitdeling van energiedranken aan de deelnemers. Maar ook techno-deuntjes, verhuur van skeelers, helmen en kniebeschermers, een megafoon om het vertrek aan te kondigen en Carl de Moncharline vastgeplakt aan zijn walkietalkie. Het is een grote organisatie, zucht hij. Het was belangrijk om mensen een nieuwe uitdrukkingsruimte te geven waarmee ze deze sport kunnen ontdekken. Teleurgesteld over het lage aantal van het kleine aantal deelnemers, vergeleken met de Brusselse tochten die op mooie avonden duizenden rijders samenbrengen? Voor een eerste keer in Luik is dat al niet zo slecht. Het kost tijd voordat het concept door de provinciesteden wordt geïntegreerd, we zullen over een paar weken zien... De politie kwam daarentegen in grote getale: een twintigtal agenten, meesten op de motor, een paar op de fiets. We zullen over het gehele parcours aanwezig zijn, stelt een van hen gerust, sprekend over heel wat kruispunten die moeten worden gecontroleerd, waaronder tunnels en snelwegafritten. Om stipt 21 uur zet de stoet zich in beweging. De meest geoefenden openen de weg, er wordt comfortabel gereden, de route is vrijgemaakt door de motoragenten. Jammer dat het niet elke dag zo is, merkt een van de wandelaars op terwijl hij richting de Place de la République Française glijdt. Het is een compromis tussen wandelen, dat naar mijn smaak te traag is, en de auto, die veel te stressvol is. Hij wordt op de hielen gezeten door een piepjonge skater. Het is Cédric, 9 jaar om precies te zijn. Mijn ouders rijden vooraan, zegt hij terwijl hij met zijn armen maait om zijn evenwicht te bewaren. Ik heb nog nooit zo’n lange tocht gemaakt, ze hebben me gezegd dat ik kon stoppen wanneer ik wilde en dat iemand me terug zou brengen naar de Place Saint-Lambert om op mijn ouders te wachten. Volgende afspraak volgende week donderdag. •