De "Beroemden" van Ukkel Carl De Moncharline, de culturele activist

REDACTIONEEL Een België dat onrecht rechtzet? Heeft België met zijn wet op de universele jurisdictie te hoog gegrepen? Wilde het de hele wereld de les lezen? Hield het zich voor te pretentieus? Zoals alle wetten kon deze ethische wet aanleiding geven tot misbruik, et wie zich daarover verbaast, zou moeten denken aan alle lichte, zelfs fantastische klachten die onze rechtbanken belasten. Daar gaat het niet om. Men kan overigens bepalingen voorzien die "opportunistische" klachten ontmoedigen. Als deze wet een eerste keer werd gewijzigd voordat zij een onderwerp van regeringsonderhandelingen werd, is dat omdat zij stuit op machtige belangen. Men moet La Fontaine herlezen en zich herinneren dat "het gelijk van de sterkste altijd het beste is". De Verenigde Staten hebben besloten de hele wereld te laten begrijpen dat zij inderdaad de sterksten zijn. Gewond door de vreselijke beet van 11 september kan deze reus de minste muggenbeet niet meer verdragen. Dat is de realiteit van vandaag. Alle water is goed voor hun molen. Nauwelijks in verlegenheid gebracht door het ontbreken van massavernietigingswapens in Irak, bedreigen ze nu Iran. Maar de muggen vermenigvuldigen zich en worden steeds opgewondener (zie "De leeuw en de mug", een andere fabel van La Fontaine). Is de reus geen "uitschieters" aan het begaan? In Afghanistan en Irak visroren de Amerikanen zich op dictaturen: ze hadden een onbetwistbaar argument. Door druk uit te oefenen op België om zijn wet aan te passen, zijn ze dan niet begonnen zich op democratieën te richten? Laten we hopen dat de Belgische zaak geen gevaarlijk precedent is, en laten we in een steeds unipolarere wereld hopen dat de Europezen wakker worden en dat hun Unie snel een echte politieke unie wordt. Charles-Antoine de Trazegnies inhoud Gemeente .......... 6 Milieu .......... 9 De Beroemde van Ukkel .......... 10 Fort-Jaco .......... 11 Zomerwijnen .......... 14 Tentoonstellingen .......... 16 Concerten .......... 17 Voorstellingen .......... 18 Evasion .......... 19 Stages .......... 23 Boeken .......... 25 Film .......... 26 Restaurants .......... 28 Multimedia .......... 33 CD/DVD nieuws .......... 36 Bravo Services .......... 37 Maandblad huis-aan-huis gedrukt op 50.000 exemplaren echt verdeeld in Ukkel, Linkebeek (gedeeltelijk), Elsene (gedeeltelijk), Vorst (gedeeltelijk) en Sint-Genesius-Rode (gedeeltelijk), en uitgegeven door: RVJ Editions sprl Schilderachtige Dreef 92 1640 Sint-Genesius-Rode Tel. 02 358 20 12 Fax 02 358 17 37 info@bravouccle.be Verantwoordelijke uitgeefster Martine KINZINGER info@bravouccle.be Hoofdredacteur Charles de TRAZEGNIES charles@bravouccle.be Commercieel directeur Jerry DUBOIS jerryd@bravouccle.be Commercieel afgevaardigde Damien BECK damienb@bravouccle.be Secretariaat Danièle GRIMMIAUX danieleg@bravouccle.be Medewerkers Daniel BASTIÉ Stéphane LÉMERET Michel FEYS Jean MONTAGNE Jean-Marie PIERRARD Realisatie Double clic- graphic studio doubleclic@skynet.be Druk Remy Roto s.a. Distributie SPAN Diffusion Jaarabonnement Voor personen die niet in onze distributiezone wonen, € 22,31 over te maken op rekening: 310-0369654-73 van RVJ Editions sprl Hij heeft mooie overwinningen behaald met het succes van de acties "Brussels Rollers" en, zeer recentelijk, "Burenfeest". In enkele jaren tijd is Carl De Moncharline een belangrijk figuur geworden in het Brusselse leven. Nooit om ideeën verlegen, probeert deze voormalige spijbelaar die veranderd is in een workaholic, het beeld op te leggen dat hij heeft van een multiculturele, open, actieve en tolerante stad, en hij is op weg zijn doel te bereiken. We ontmoetten deze geadopteerde Ukkelaar (hij verdeelt zijn tijd tussen Brussel-stad en onze gemeente) die sneller beweegt dan zijn schaduw. Bravo Uccle: Carl De Moncharline, wanneer bent u een "cultureel activist" geworden? Carl De Moncharline: Ik ben geboren uit kunstenaarsouders. Mijn vader is de beeldhouwer Mon De Rijck en mijn moeder, Charline Mahy, is kunstschilder. Ik ben altijd omringd geweest door mensen die nieuwe wegen zochten. Mijn vader, die directeur was van het Kasteel Malou, vond het concept uit van de uitleengalerij voor kunstwerken; een van mijn ooms die zakenman was gaf me waardevol organisatieadvies; mijn stiefvader homeopaat leerde me strengheid. Op 18-jarige leeftijd lanceerde ik een campagne getiteld "Barbares, changez !" [Barbaren, verander!] om te reageren op het feit dat er geen openbare vuilnisbakken waren in Brussel. Met 300.000 frank die ik had gespaard door links en rechts te werken, maakte ik zelfklevende borden die ik op de verkeerslichten plaatste. Er volgde een eerste polemiek wegens illegale aanplakking. Mensen dachten dat extreemrechts terugkwam! Maar de pers steunde mij, met name de televisie die affiches van politici liet zien die er vier jaar na de verkiezingen nog steeds hingen! En mijn campagne trof doel aangezien het gewest een vuilnisbakkenwedstrijd organiseerde. Bravo Uccle: Heeft u daaraan deelgenomen? Carl De Moncharline: Eerder had ik een project voorgesteld voor een Europese vuilnisbak voor gescheiden afvalinzameling met culturele affichage (mijn ecologische neiging), maar ik weigerde aan de wedstrijd deel te nemen. Men zag vervolgens de beroemde bruine vuilnisbakken met gouden kap verschijnen die men vandaag overal vindt. Bravo Uccle: Wat was de volgende campagne? Carl De Moncharline: In 1991, nadat ik twee jaar voor het filmfestival van Brussel had gewerkt, werd ik door de Mirano aangeworven als artistiek directeur en stapte ik het nachtleven binnen. Ik moet zeggen dat ik 's avonds al werkte voor trendy bars. In de Mirano creëerde ik scenografieën, een draaiende dansvloer. Tegelijkertijd organiseerde ik "Who's Who's Follies" in Brussel en Parijs in beroemde clubs zoals de Palace, de Bataclan, les Bains, de Queen... Men zag mij toen bij de opkomst van de House en België had een voorsprong op Frankrijk. House was een stam, het was een hele generatie die zich herkende in deze muziek. Bravo Uccle: Van de "Who's Who's Follies" bent u overgegaan naar de "Who's Who's Land"? Carl De Moncharline: Ik vond een oud verlaten theater in de Speldmakerstraat en maakte er de grootste club van België van. Maar projectontwikkelaars ontworpen een vastgoedproject in de wijk en vanaf dat moment kreeg ik problemen. Ik ga niet terugkomen op deze trieste episode. Hoe dan ook, ondanks onze goede wil werd "Who's Who's Land" gesloten. Vervolgens hield ik mij bezig met de communicatiestrategie van de PS met het oog op de gemeenteraadsverkiezingen. Ik wilde me op het politieke terrein engageren om mijn visie op de stad te doen gelden. Het is in de nasleep daarvan dat ik het idee kreeg om de Roller Parade op te richten. Bravo Uccle: U bent gedomicilieerd in Brussel-stad maar woont meestal in Ukkel. Wat denkt u van onze gemeente? Carl De Moncharline: Het is een zeer mooie gemeente, maar niet erg dynamisch. Het ontbreekt haar aan een jonge geest, cultuur en volksfeesten. Dat is jammer, want zij heeft heel wat troeven. VROOOOOM