Mirano Continental · Bruxelles
Tokyo Party
December 24th, 31st 1994-95
De twee Japanse nachten in de Mirano Continental, Kerst en Nieuwjaar 1994-95. Deze reeks bundelt de foto's van de avond, de bouw van de ruim 10 meter hoge reuzen-Goldorak die Carl De Moncharline bedacht en in de club plaatste, en de voorwerpen uit die tijd: de notitieblokken bij de vestiaire van Momo (Monique Van der Weehe) en het visitekaartje in de vorm van het Pepsi Cola-logo.
De flyer
De flyer van de avond, voor- en achterzijde. Artistieke leiding Carl De Moncharline, ontwerp La Shampouineuse, manga-illustraties van Olivier Boscovitch. Een exemplaar bevindt zich in de collecties van het MAD, Musée des Arts Décoratifs, Parijs, onder inventarisnummer 2018.83.45.
De museumfiche van de flyer bekijkenDe avond
Mirano Continental, Leuvensesteenweg 38, Brussel - 24 en 31 december 1994.
De beginjaren van speciale effecten in de discotheek
Begin jaren negentig stonden speciale effecten in discotheken nog in hun kinderschoenen. Dankzij haar ervaring met het Engelse bedrijf Lemaitre Ltd, toen wereldreferentie in binnenpyrotechniek, beheerste het team onder leiding van Yves Croiset, die zijn vak had geleerd in de Koninklijke Muntschouwburg, al de effecten uit theaters en grote shows.
Maar één effect moest nog worden bedacht: de feestelijke confettitraditie van de Belgische carnavals overbrengen naar de clubwereld. Confettisystemen bestonden nog niet. Carl De Moncharline deed een beroep op Olivier Van Cleemput, met wie hij geregeld samenwerkte. Als zoon van meester-vuurwerkmaker George-Alain Van Cleemput, wiens in 1886 opgerichte familiebedrijf onder meer het grote nieuwjaarsvuurwerk in Brussel verzorgde, stelde Olivier zijn vakmanschap ten dienste van dit onderzoek.
In zijn atelier werden verschillende proeven gedaan om een systeem te ontwikkelen dat confetti boven het publiek kon lanceren. De eerste tests met klassieke confetti, te zwaar en te compact, leidden tot het gebruik van grote, lichtere bloemblaadjes, wat een spectaculair zweefeffect gaf dat in de Mirano voor sensatie zorgde.
Deze mortieren werden vóór deze avond ontwikkeld en werden eerst ingezet in de nomadische producties van Carl De Moncharline, de Who's Who's Follies, in Brussel zoals in Parijs, en vervolgens in de avonden waarvan hij de artistieke leiding had in de Mirano Continental. Het principe werd nadien geleidelijk overgenomen, verfijnd en geïndustrialiseerd: de imposante oorspronkelijke mortieren maakten plaats voor compactere, autonome toestellen, de confettikanonnen, die vandaag gangbaar zijn in shows en evenementen wereldwijd.
Het licht
Aan weerszijden van de Goldorak omlijstten Trilights met Svoboda-armaturen de structuur. Deze projector, bedacht door de Tsjechische scenograaf Josef Svoboda (1920-2002), bundelt negen halogeenlampen van 250 W in serie op laagspanning (24 V) en levert een smalle, zeer krachtige bundel. Naast elkaar geplaatst vormen ze ware lichtmuren, een lichtlijn die de esthetiek van de discotheken in de jaren negentig heeft bepaald.
Het lichtontwerp is van Yves Croiset, technisch directeur van de Mirano Continental, met Fréquence Son et Lumière, leverancier en partner van de avond. Het bedrijf, opgericht door Didier Streel, werd in België eerst bekend met de Fréquence-avonden en groeide daarna uit tot een referentie op het vlak van geluid, licht en speciale effecten voor discotheken en grote evenementen. Aan de knoppen stonden de lichtverantwoordelijken Yves Claes en Bertrand Stevens, die de laserstralen lanceerden als antwoord op de « Rétrolaser »-samples van de dj.
Olivier Van Cleemput maakte ook fonkelende effecten op lange stokken, een lading aluminium en poeder die elektrisch boven het publiek werd ontstoken.
Samples « Fulguropoing » & « Astérohaches »
Samplekastjes behoorden toen uitsluitend tot de kermiswereld. Eén toetsenmodel, geladen met de kreten van Goldorak (Fulguropoing, Cornofulgure, Planitron, Pulvonium, Astérohaches, Rétrolaser), werd in de dj-booth geplaatst.
De bouw van de ruim 10 meter hoge Goldorak
Het project begon met een voorstel van Carl De Moncharline: een reuzen-Goldorak boven de dansvloer plaatsen. Vier ambachten werkten samen om hem tot leven te brengen: decorbouw, geluid, pyrotechniek en licht. Gezien de plafondhoogte van de Mirano Continental werd de uitvoering toevertrouwd aan decorbouwer Pierro Vandermeeren, bijgestaan door zijn zoon Laurent Oswald. De figuur werd ruim tien meter hoog: de onderdelen werden in het atelier gebeeldhouwd en ter plaatse in de Mirano Continental gemonteerd.
De montage in de Mirano Continental
De gebeeldhouwde onderdelen verlieten het atelier in losse stukken en werden ter plaatse boven de dansvloer gemonteerd. Een voor de gelegenheid opgezette stelling maakte het mogelijk de figuur op te hijsen en vast te zetten; ze werd vóór de opening afgebroken en maakte geen deel uit van het decor.
De polaroid
De polaroid, uitgevonden door Edwin H. Land en gelanceerd in 1948, veranderde de fotografie door binnen enkele minuten een beeld te leveren, zonder labo. Als symbool van de jaren 1970 tot 1990 tekende de instantcamera de populaire cultuur, de feesten en de persoonlijke herinneringen door haar spontaniteit: elk beeld is een uniek stuk.
Objecten & memorabilia
De notitieblokken naast de vestiaire van Momo (Monique Van der Weehe) lieten het publiek elkaar berichten achterlaten: de gsm werd toen nog niet gebruikt zoals vandaag. De teksten zijn van Philippe Thito, een Belgische copywriter met een parcours via HHD Ogilvy & Mather, Kadratura, LHHS, DDB, McCann Erickson, Y&R Brussels en Grey Brussels, vandaag creative director bij Mostra. Daarnaast het visitekaartje van Carl De Moncharline, uitgesneden in de vorm van het Pepsi Cola-logo: elke avond kreeg een nieuw kaartje, in de grafische geest van die nacht, als een handtekening.
Momo (Monique Van der Weehe)
Vestiaire van de Mirano Continental. In 2024 vertrokken naar de sterren.
Fotocredits
Frédéric Leemans
Fotograaf geboren in 1966, meer dan vijfendertig jaar actief in de Belgische clubs; zijn werk was te zien in de tentoonstelling « Night Vision: 25 jaar Belgisch nachtleven ».
Context
Credits
- Bestuurders
- Marco Rolland, Paul Sterck
- Directeur
- Jean-Pierre Mels
- Artistiek directeur
- Carl De Moncharline
- Technisch directeur
- Yves Croiset
- Hoofddecorateur
- Aldo Gigli
- Grafisch ontwerp flyer
- La Shampouineuse
- Manga-illustraties
- Olivier Boscovitch
- Goldorak-decor
- Pierro Vandermeeren
- Assistent decor
- Laurent Oswald
- Teksten van de notitieblokken
- Philippe Thito
- Licht en laser
- Yves Claes, Bertrand Stevens
- Klank en licht
- Fréquence
- Vuurwerkmaker
- Eelco de Jong
- Pyrotechniek en confettimortieren
- Olivier Van Cleemput
- Dj's
- Olivier Gosseries, Jos, Olivier Tjon, Petit Pascal, Philippe Petit
- Illusionist
- Ashras (production No Limits)
- Vestiaire
- Monique Van der Weehe, dite Momo
Deel een foto van een avond
Heeft u een avond gefotografeerd in de Mirano Continental, op de Who's Who's Follies in de Fuse in België, in de Queen, de Bains, het Palace, de Folies Pigalle, het Palace in Parijs, de Who's Who's Land, The Wood, Le Flore, de Impérial of een andere plek waar Carl De Moncharline avonden organiseerde? Misschien heeft u een negatief, een originele afdruk of een bestand met een hogere resolutie dan hier getoond. Elke foto is een getuigenis: uw bijdrage helpt die nachten te documenteren en zichtbaar te maken in het archief.