Angst over de stad: de verwoestingen van het gemeenschapsprogressivisme

Jarenlang hoorden we: "We zullen het leven van druggebruikers niet verbeteren met een repressief beleid" of "Repressie is ondoeltreffend als ze niet gepaard gaat met een preventiebeleid." Dat verklaarde een Frans groen parlementslid op 5 februari in het homoblad Têtu, ter verdediging van een wetsvoorstel dat preventie voorrang geeft. Alleen staat die aanpak bij ons al jaren centraal in het beleid, vanuit een lovenswaardige zorg voor de veiligheid van gebruikers. Jammer genoeg heeft het ontbreken van een stevig evenwicht met doeltreffende repressie een leegte gecreëerd, die paradoxaal genoeg de drughandel heeft versterkt. De vaststelling is verschrikkelijk: een veiligheidsfalen, met daarbovenop schadelijke gevolgen voor seksuele minderheden en, bij uitbreiding, voor andere gemeenschappen. Aan politiek doen betekent ook leren uit je mislukkingen en ze bijsturen voor het te laat is. Deze veiligheidswanorde blijft niet beperkt tot de straat; ze weerspiegelt zich in het groeiende onbehagen binnen de gemeenschappen zelf, die zich door dat beleid in de steek gelaten voelen. In de progressieve bubbel worden waarden als een vaandel gedragen, ook door wie niet tot de rechtstreeks betrokken gemeenschap behoort. Het bewijs daarvan is de homofobe agressie tegen die politieman, voorzitter van de vereniging LGBT Flag, op 30 augustus in de Parijse wijk Le Marais. Unia en het IGVM hadden vorig jaar in een rapport nochtans al gewaarschuwd voor de toename van agressie en afwijzing, ondanks de progressieve reputatie van ons land. Daar wringt het schoentje: we staan voor een dubbel falen. Vandaag trekken steeds meer mensen uit de homogemeenschap aan de alarmbel. Ik heb bijna een uur lang een lid van die gemeenschap geïnterviewd. Het gaat niet langer alleen om een maatschappelijke afwijzing van homo's door een deel van de bevolking, maar ook om afwijzing binnen de gemeenschap zelf! Le Soir behandelde die kwestie trouwens op 21 augustus in een artikel met de titel "Wanneer sommige 'LGB' het zonder trans personen willen stellen", waarin een 24-jarige homoman aan het woord kwam: "Ik zweer dat ik het mezelf kwalijk neem dat ik dat denk. Maar soms zeg ik tegen mezelf dat het rustiger was voordat de transkwestie alle ruimte innam." "Ik heb er al erg felle discussies over gehad met vrienden. Het is heel moeilijk geworden om er rustig over te praten." Mijn gesprekspartner van zijn kant uit onbehagen over wat hij ziet als een wildgroei van 'genderidentiteiten' (naar zijn aanvoelen… 76!). Volgens hem zorgt die versnippering voor een diep onbegrip, zowel bij het grote publiek als binnen de gemeenschap zelf. Hij pleit ervoor om "te stoppen met mensen in hokjes te stoppen" en opnieuw de mens en de toestemming centraal te stellen. Subculturen als de 'furries' of de 'therians' worden genoemd als voorbeelden van publieke uitingen die verwondering kunnen wekken. Hij onderscheidt ze van dragqueens, die hij als een vorm van burleske kunst ziet, en vreest dat die fenomenen, versterkt door de sociale media, het imago van de gemeenschap en de strijd voor gelijkheid schaden. Hij vreest dat de 'buitensporigheid' van sommige eisen de doelstellingen van aanvaarding saboteert en tegenreacties uitlokt die de verworvenheden aan diggelen slaan. Vervolgens beschrijft hij feestjes die via apps worden georganiseerd, waar gasten zich zonder voorafgaande informatie in groep terugvinden, met een 'makkelijk' drugsaanbod. "Voor corona spraken we af voor een glas en meer als het klikte… nu is druggebruik de norm geworden." Hij heeft het ook over die driedaagse 'marathons', met afwisselend feesten, sauna's en bars, aangemoedigd door de stad om toeristen te lokken, maar die uiteindelijk de gemeenschap schaden. Ten slotte wijst hij op de ontsporing van datingapps die (geleidelijk, zo mag ik wel zeggen) van hun doel zijn afgeweken, ten voordele van 'chemsex'-ontmoetingen onder 3-MMC. Die ontsporingen zijn niet alleen een gevoel. Een Franse studie, in augustus 2026 gepubliceerd in de Annales Médico-Psychologiques (Grégoire e.a.), waarschuwt voor agressie die door middelen in chemsex wordt vergemakkelijkt. De auteurs benadrukken dat chemische kwetsbaarheid en toestemming onder invloed een context met een hoog risico scheppen, die nog veel te weinig wordt onderzocht. In Brussel meldde een BBC-reportage van 28 augustus, met een politieverantwoordelijke, meer dan 100 aan de drughandel gelinkte schietpartijen in 2025 en al meer dan 65 in 2026, met meer dan 200 dealplekken in de hoofdstad. Wat te zeggen, tot besluit, over de progressieve streamingplatformen die achter hun welwillende imago het tegendeel zijn geworden van de zaak die ze beweren te verdedigen? Een deel van de publieke opinie, soms gemanipuleerd door 'conservatieve' stromingen, keert hun redactionele keuzes als een wapen tegen de gemeenschappen die ze steunen. We kunnen niet de kop in het zand steken in een ultraverbonden samenleving waar debatten aan de overkant van de Atlantische Oceaan zich op andere continenten in homofobie vertalen; de kwestie overstijgt ons en brengt onderweg de essentiële strijd tegen hiv in gevaar. Uiteindelijk is het grootste verwijt aan het politieke progressisme dat het, door zijn blinde vlekken, zijn exacte tegendeel heeft voortgebracht: het 'masculinisme' en de afwijzing van verschillen, terwijl het het gebruik van voor de volksgezondheid schadelijke middelen versterkte en banaliseerde en de maffia's liet woekeren. Zonder ooit, in de grond, te durven zeggen: "We hebben ons vergist"…