Brussel wil een kosmopolitische stad in beweging zijn, maar die beweging kantelt in een land waar blinden koning zijn. In korte tijd zijn we van de Cosmopolitan overgestapt op de molotovcocktail… en achter het licht van de terrassen schuilt een financiële puinhoop.
Door Carl de Moncharline
Pan n°4262, 18 septembre 2026, page 14 : « Le Flamingo flingué par les Flamingos ! », par Carl de Moncharline.
Volledige tekst van het bericht
[Carl de Moncharline]
Brussel wil een kosmopolitische stad in beweging zijn, maar die beweging kantelt in een land waar blinden koning zijn.
In korte tijd zijn we van de Cosmopolitan overgestapt op de molotovcocktail… en achter het licht van de terrassen schuilt een financiële puinhoop.
De aanval kwam van een wijkcomité… het is een klassiek scenario dat ik goed ken. Een ondernemer had een buurt, die eerder bekendstond om haar straatprostitutie en vrij verkrijgbare drugs dan om haar gevels, nieuw leven ingeblazen. Daarna hernam het leven geduldig zijn rechten. De bewoners keerden terug. En met hen kwamen de eerste klachten tegen datgene wat hen nochtans had teruggebracht.
Hoewel iedereen zijn redenen heeft – de uitbater die legitiem vecht voor zijn economische overleving door evenementen te vermenigvuldigen, en de omwonenden die legitiem de rust van hun nachten opeisen – had het gezond verstand gewild dat het wijkcomité de Stad had gewaarschuwd en dat die haar verantwoordelijkheid had genomen. De essentie van een gemeentelijk beleid dat die naam waardig is, is het bijeenroepen van een overlegvergadering op het kabinet tussen de uitbater en de bewoners om pragmatische oplossingen te bekrachtigen. In plaats van te bemiddelen, heeft de passiviteit van de overheid de situatie laten escaleren tot een mediarel. Een tendentieus artikel in een pers op zoek naar clicks lost niets op: het maakt een handelaar aan de rand van de afgrond nog kwetsbaarder zonder de omwonenden een duurzame garantie te bieden. En toen de Stad Brussel in De Standaard van 10 september 2026 een laconiek «pas de commentaire» gaf, vluchtte ze niet alleen voor de journalisten: ze gaf haar rol als bemiddelaar op tegenover de nood van de Brusselse horeca.
Het einde van een cyclus, vervangen door… “niets”
Wanneer een zaak de deuren sluit, neemt een andere enkele weken later haar plaats in. Aan de kant van de verkozenen stelt men zich tevreden met een «tout va bien», bij gebrek aan beter inzicht. Het moet gezegd worden dat ze al de grootste moeite van de wereld hebben om betonblokken of tunnels op te merken die al meer dan vijf jaar op een rijstrook staan en de handel veel meer benadelen dan auto's.
Gisteren nog, zoals de grote Charles zong, kon een zaak dertig jaar standhouden en bij een welverdiend pensioen zijn handelsfonds verkopen om eindelijk een beetje te genieten van het harde werk van twaalfurige dagen, vaak zeven dagen per week. Vandaag de dag houden velen het niet langer dan drie jaar vol en laten ze alleen maar schulden achter, zowel voor henzelf als voor hun leveranciers. Niemand wil zo'n leven. Dat is bijvoorbeeld het geval voor l'Entrée des Artistes, waar de eigenaars elkaar al enkele jaren opvolgen, en weinigen van ons merken het: de lichten branden nog steeds, net als die van de terrassen, maar zij, zij zijn zelf 'geterrasseerd'.
Een realiteit die onzichtbaar lijkt voor diegenen die liever hun eigen toekomst verzekeren dan die van de medeburgers die hen verkozen hebben, door middel van instagrammable gebaren met het oog op de volgende verkiezingen, in plaats van de mouwen op te stropen.
Het is nochtans niet omdat de sector niet voortdurend aan de alarmbel trekt, zoals de uithaal van de voorzitter van de Federatie Horeca Brussel, Matthieu Léonard, die de mogelijkheid opperde om politici niet meer in zijn zaken te ontvangen, of zelfs de «boîtes noires» uit te schakelen, zoals «La Dernière Heure» meldde in haar editie van 27 augustus 2026, of de daverende tirades van Toto Bongiorno om de nood van de restauranthouders te signaleren in #CentPourCentBelge op LN24, waarvan de clicks alleen nog Facebook gelukkig maken, dat op zijn beurt de tijd verkoopt die we niet meer op restaurant doorbrengen.
Ze zijn niet alleen blind, ze zijn ook doof. La Sœur du Patron, Mirabelle, Manufacture, Cook & Book, Balmoral, Petits Bouchons, Toucan sur Mer… Zoveel plaatsen die verdwijnen: een echt kaartenhuis met een domino-effect, verdubbeld met een Domino’s Pizza-effect.
Voor wie het nog steeds niet hoort, moet gezegd worden dat de explosie van de vaste kosten de zaken er niet beter op maakt: automatische loonindexering, stijging van de energiekosten, inflatie van de grondstoffen… De brutomarge is tot nul gesmolten. Tegelijkertijd verminderen telewerk en de daling van de koopkracht de frequentie van het uitgaan. Daarbij komt nog de veralgemening van de zwarte doos, gecombineerd met de verscherpte controles van de RSZ en de fiscus: de laatste speelruimte is verdwenen. Ironie van het lot: door de fiscale duimschroeven aan te draaien, jagen de Staat en het Gewest zelf deze zaken het faillissement in, om vervolgens met miljoenen euro's aan oninbare vorderingen te blijven zitten.
De cijfers laten geen twijfel bestaan. Tussen midden 2025 en midden 2026 gingen 2.137 horecazaken failliet, waarbij 5.631 banen voor werknemers verloren gingen. Deze faillissementen treffen vooral jonge zaken van minder dan vier jaar oud, ten voordele van fastfood. En alsof dat nog niet genoeg is, zullen het angstaanjagende nieuws op sociale netwerken en de nakende afschaffing van de sigaret op het terras nog meer klanten doen verliezen.
In de praktijk is de economische realiteit, anoniem verteld door een baas van verschillende zaken, onverbiddelijk: «Même une sole à 59 euros ne dégage plus la moindre marge. L’équation économique de l’Horeca bruxellois est brisée.»
Helaas, zolang de tussenpersonen bij transacties elk faillissement blijven voorstellen als een «opportunité extraordinaire» en elk financieel lijk als een «reprise prometteuse», is er weinig kans dat er bij onze bestuurders een bewustwording zal ontstaan.
[Abonnementsadvertentie van de krant, tarieven en historische contactgegevens overgenomen van de scan]
ABONNEER U OP DE KRANT PAN
www.pan.be
52 nummers per jaar, met unieke, vrije en volledig onafhankelijke inhoud.
Exclusieve evenementen georganiseerd door de Club de PAN.
… Dit alles voor slechts 125 €/jaar (papier + digitaal).
Mis deze kans niet om u aan te sluiten bij de enige volledig onafhankelijke krant in Franstalig België.
Stort 125 € op rekening BE69 3630 3316 8178 met uw postadres in de mededeling.
De krant
Pan is een Franstalig Belgisch satirisch weekblad opgericht in 1945, in de geest van Le Canard enchaîné en Franc-Tireur: satire ten dienste van een serieuze, gedocumenteerde en onafhankelijke redactionele lijn. De geuite meningen zijn uitsluitend die van de auteurs.
Verantwoordelijke uitgever
John-Alexander Bogaerts
Hoofdredacteur
Sébastien Boussois (redacchef@pan.be)
Columnisten en schrijvers
Lost, Bruno Colmant, Thierry Godefridi, Samuel Furfari, Carl de Moncharline, Le Bruxologue, Drieu Godefridi, Paulo Pataqués, Alexandre Tsicopoulos, Lady X, Christian Hubert, Fort NICO, Sébastien Boussois, Charles-Valéry Dasnoy