Happening Brussels Rollers Parade Alle remmen los !

Voor je getest: De Brussels Roller Parade. Op skates door Brussel. Uw reporter ter plaatse hield er een kloppend hart, een versleten skate-rem en, ja toch, een goed gevoel aan over. Vrijdag 4 juli 2003. De Brusselse Roller parade kan niet Belgischer beginnen. De hele dag hebben de hemelsluizen een 'drash national' over Brussel uitgestort. Annulatie of toch die skates op? '80% kans op een droge avond en anders bidden we dat het niet regent', zegt organisator Carl de Montcharline aan de telefoon. Zijn gebeden hebben effect. Behalve een stevige bui 4 minuten voor het vertrek blijft het die avond droog. VERSLAGGEVER TER PLAATSE Voor mij is het de 1ste keer. Een superskater ben ik niet. Op vlak terrein, ja. Maar niet op het hindernissenparcours dat Brussel heet. Nieuwsgierig bekijk ik de skaters die druppelsgewijs toestromen in het hartje van het Terkameren Bos. Veel twintigers (m/v), een paar showverkopers, maar ik zie ook heel wat stuntelige bewegingen, veel blitze nieuwe skates, maar ook opvallend veel quads, die typische seventies rolschaatsen op 2 x 2 wieltjes, zeg maar. Een paar moeders met kinderen ook. En mensen met grijze haren. Mooi zijn de politie-agenten die zich opwarmen voor hun eigen skateronde. Zelden zo'n hippe agenten gezien. SFEER Een paar fluitsignalen later zet de massa zich in beweging. Het bos uit. Hoewel iedereen iedereen voor de wielen rijdt en snelheid maken er dus niet echt bij is, is de sfeer opperbest. Lang geleden dat ik nog zo veel sociaal contact tussen onbekenden gezien heb. Voor de peps onderweg of, zoals ie het zelf zegt, 'le tonus' zorgt de animator van dienst. Zijn naam wou ie niet kwijt. Ik zou hem spontaan 'Satine' of zo dopen. Je haalt hem er zo uit. Rode quads, strak in de broek, zwart afrokapsel en heel veel show. 21 jaar staat hij al op de skates, zegt hij. En dat zie je. Vooral bij het remmen, want daarvoor ontwikkelde hij een eigen techniek. Noodgedwongen. 'Geen rem op mijn skates, dat hindert bij het dansen.' BERGAF Onderweg. De Franklin Rooseveltlaan op. Apart toch, om die anders zo drukke laan nu effe in autoloze toestand te zien. Dat geldt trouwens voor alle grote straten waar we die avond doorrijden. Vooral de Wetstraat, de Elsensesteenweg, de Jacqmainlaan en de tunnels op de kleine ring doen haar aan, zo zonder verkeer. Die tunnels zijn trouwens een verhaal apart. Bij de eerste tunnel, een kleintje, aan de Louizalaan, gaan meteen alle handen de lucht in. Stoppen, betekent dat. Horror. De eerste afdaling. Ongeveer de helft van de skaters sjeest zonder verpinken de berg af. De rest zet krampachtig de rem op. Sommigen houden zich nog even vast aan de tunnelrand. Ik ben één van hen. Een beetje later maakt het zzoef gevoel zich toch van me meester en laat ik me door de berg naar beneden halen. Great! Meteen is de toon gezet voor de volgende tunnels. Hoewel... Toen hadden we de tunnel aan de Hallepoort nog niet gehad. Al snel blijkt dat die iets steiler is dan mijn durf groot is. Zelfs wanneer ik op de rem blijf staan, glijd ik naar beneden en voel ik mijn snelheid toenemen. Een professionele remmer - een van de begeleiders - ontfermt zich over mij en laat mij aan zijn schouder naar beneden glijden. De ambulance die naast ons de berg af rijdt -en het verhaal dat mijn begeleider intussen vertelt, over een meisje dat hier een week eerder haar hele kin opengehaald heeft - doet me besluiten dat die hele Roller Parade toch niet altijd en voor iedereen even veilig is. TERRASSEN EN LICHTJES 22.30u en halfweg. En dat betekent: even uitblazen aan de Sint Gorikshallen, waar de rollerstoet over de kasseien en tussen de terrasstoeltjes slalomt. Meteen na de pauze volgt het zwaarste stuk: de helling tussen de Nieuwstraat en de Kruidtuin. Rond mij weerklinkt gehijg en gepuf. Dit is duidelijk de opper-col in skateland. Samen met de eerste zweetdruppels valt ook de duisternis. Nightskating heet dit. Op de helmen van de Rode Kruismedewerkers gaan de lichtjes aan en onder de hipste voeten verschijnen blauwe en rode wiellichtjes. Brussels by night. En dat zie je ook. Het aantal supporters vermindert, maar wie er nog staat, reageert 2 keer zo enthousiast. Vooral in en rond Matongé valt dit op. Uit open ramen weerklinken aanmoedigingskreten en hier en daar valt een cheerleader-achtig dansje te zien. Wanneer we een kwartier voor middernacht in Ter Kamerenbos arriveren, hebben we er ongeveer 20km op zitten. In iets minder dan 3 uur dus. Niet meteen een uurgemiddelde om trots op te zijn. Maar daar gaat het hier niet om. De Roller Parade is geen sport, wel sfeer. PRAKTISCH Brussel Roller Parade: elke vrijdagavond in juli en augustus. Vertrekken om 21u in het Ter Kamerenbos. Bij zware regen wordt de Parade geannuleerd. De tocht wordt begeleid door politie en geroutineerde medewerkers van de organisatie. De straten waar de Parade door rijdt, worden telkens even afgesloten voor alle verkeer. Om te kunnen deelnemen, moet je geen gevorderde skater zijn. Belangrijk is wél dat je zelfzeker genoeg bent op je skates, dat je goed kunt remmen en niet bang bent van een klim of afdaling. Info: http://www.belgiumrollers.com DE ROLLERPARADE INGELIJST • Apart: het gevoel om de Brusselse verkeersassen eens zonder autoverkeer mee te maken • Ergerlijk: het getoeter van ongeduldige chauffeurs • Meest riskante punt: tunnel aan de Hallepoort. Een afdaling die een behoorlijke dosis koelbloedigheid vraagt. • Skatevriendelijkste punt: Adolphe Maxlaan en Jacqmainlaan. Zij hebben de zachtste asfalt • Moeilijkste punt: kleine ring tussen Regierplein en Kruidtuin. Klimmen! • Lastigste: 'L'enfer, c'est les autres' zei Sartre. In zo'n grote groep is het voortdurend uitkijken of er niemand voor, achter of naast je valt, vertraagt of te voorschijn schiet • Leukste: De andere skaters en de supporters. De sfeer op en naast de Roller Parade is opvallend joviaal, positief en sociaal