De Belgium Rollers trekt elke vrijdag door brussel Voor Carl De Moncharline is er geen sprake van dat de stad patineert

FR Gratis Brusselse Weekblad Gratis weekblad, nr. 6 (week 27) van woensdag 2 tot dinsdag 8 juli 2003 ZONE 02/ TE WINNEN • Collateral Damage (20 x 2) • Total Screen (10 x 1) • De Kinderen van de Regen (5 x 2) • Sagen en verhalen op een kerkhof (5 x 2) • Bass Boogie avond in de Fuse (5 x 2) • Any Way The Wind Blows (5 T-shirts, 5 cd's, 20 frisbees) 02/FILM 02/CONCERTEN 02/THEATER 02/EXPO'S 02/SHOPPING 02/RESTAURANTS 02/FEESTEN 02/JOBS 02/IMMO 02/AUTO FOTO-EXPO "IK HEB 6 MAANDEN MET DE STONES DOORGEBRACHT" SHOPPING HET AVONTUUR WACHT OP U! CARL DE MONCHARLINE BRINGT ZIJN LEVEN EN ZIJN SKEELERS OPNIEUW ERUIT EN OOK • KLINKENDE MUNT • SAGEN EN VERHALEN OP HET KERKHOF VAN LAKEN • VELOTAXI OP DE PROEF Men aanbidt hem of men haat hem. Sommigen vinden hem sinds zijn "socialistische coming-out" zelfs erg ambigu. Hoe het ook zij, de overactieve Carl de Moncharline staat voor zijn bruisende ego en laat de stad regelmatig bewegen, zoals (in de letterlijke zin) met zijn Belgium Roller. ELKE DAG EEN ANDERE STAD OP SKEELERS Meer dan zeven steden nemen deze zomer deel aan de Belgium Rollers: Brussel (elke vrijdag), Luik (donderdag), Bergen (zaterdag), Namen (dinsdag), Hasselt (maandag), Gent (woensdag) en Couvin (2 zondagen in de zomer). De tochten starten om 20u en zijn ongeveer 20 kilometer lang. Om mee te doen is het essentieel om te kunnen remmen. Volgens de organisatoren: "Stapsteppen onthouden zich liever, dat is veiliger, en we raden hen aan om ervaring op te doen alvorens terug te keren. Het parcours wordt afgeraden voor beginners. Er wordt tamelijk snel gereden en sommige passages zijn gevaarlijk voor wie zijn snelheid en remmen niet minimaal beheerst." Trouwens, "Voor wie de techniek nog niet onder de knie heeft, kunt u in Brussel oefenen in de grootste openluchtskeelerschool, in het Ter Kamerenbos aan het Attelages-kruispunt, elke zaterdag en zondag van 11u tot 17u." Hoe verloopt deze Belgium Rollers Summer Tour 2003? Carl de Moncharline: Na het succes van vorig jaar nemen 7 steden deel aan de actie tijdens de 2 zomermaanden die gebonden zijn aan de schoolvakanties. De tochten worden één dag per week georganiseerd, in elk van de 7 steden (vrijdag voor Brussel). Onze roeping is het organiseren en omkaderen van de skeelertochten, en in het verlengde daarvan het promoten van skeeleren als vrije tijd, sport en vervoermiddel. Vorig jaar trokken we 30.000 mensen over de hele zomer. Verwachtingen voor dit jaar? Feest, dat is alles. We gaan veel plezier maken. Zoals voor uw andere activiteiten deelt u zelf de flyers uit in de cafés. Waarom? Ik heb de promotie van mijn activiteiten altijd zelf verzorgd. Hoofdzakelijk om er zeker van te zijn dat het werk goed gebeurt. Je beheerst je projecten ook beter, je hebt een beter overzicht van het geleverde werk, doordat je ziet hoe het mensen raakt (of niet). Je observeert ook de manier waarop mensen bewegen, uitgaan, reizen, en de handelaars geven hun mening. Je ontmoet mensen die je anders waarschijnlijk niet zou tegenkomen. Je krijgt dus info waarmee je eventueel dingen kunt veranderen. En u stelt zich in de frontlinie op om kritiek te ontvangen... Vanaf het moment dat je actief bent, word je zichtbaar en hebben mensen een mening over je. Dat is nu eenmaal zo. Kritiek raakt me niet, maar ik houd er rekening mee om bepaalde activiteiten te corrigeren. Ik heb vrij veel zelfvertrouwen. Ik heb eerder de indruk dat ik mensen aangename dingen breng waaraan overigens niemand verplicht is deel te nemen. Mijn idee is om me te ontplooien en activiteiten te doen ontstaan die plezier brengen. De meest virulente, meest directe kritiek komt meestal, zoals bij toeval, van mensen die niets doen. Ik vraag het hen: en jij, wat doe jij? Wel, ze hebben een vaag project dat al 10 jaar aansleept. Hoe is dat allemaal begonnen? Ik ben een complete autodidact. Al heel vroeg wist ik welke richting ik uit wilde. Op school studeerde ik alleen de vakken die me interesseerden. Mijn studentenjobs gaven me al plezier. Ik werkte bij de drive-in van Quick en bediende alsof ik op een podium stond. Op mijn 18e lanceerde ik een wilde reclamecampagne om vuilnisbakken in Brussel geplaatst te krijgen, want die waren er niet. Ik plakte stickers "Barbaies changez!" op alle rode lichten van de stad, wat nieuwsgierigheid wekte, alvorens ter zake te komen. Het was toen al een burgerdaad. Mijn ouders, die kunstenaars zijn (schilder en beeldhouwer), hebben me overigens opgevoed met een burgerbewustzijn. Is dat een geluk? Het is mijn leven. Een leven waarin u op 34-jarige leeftijd al een aantal zaken heeft gerealiseerd. Wat gebeurde er na die eerste campagne? Ik heb 3 jaar bij een reclamebureau gewerkt waar ik werkte aan concepten en evenementenstrategieën voor Perrier, Swatch... Daarna werd ik artistiek directeur van de Mirano Continental waar ik de draaiende dansvloer en andere dingen introduceerde. Vervolgens ontwikkelde ik het concept van de Who's Who's Follies in de Fuse (red.: travestieavonden). Parallel daaraan werkte ik in verschillende clubs in Parijs (Les Bains, enz.). Toen opende ik de Who's Who's Land: de mooiste van de weddenschappen. Het ging erom verlaten kelders van het theater nieuw leven in te blazen, zonder de minste subsidie. Toen de club definitief gesloten werd na strubbelingen met de Stad Brussel, en ik in enkele maanden ruïneerde, ben ik in de politiek gegaan, binnen de PS en in andere activiteiten zoals Immeubles en fête, de Roller Parade, de Fêtes du Progrès... Hoe verklaart u dat men uw zaak sluit? En waarom trouwens zwijgen? Wel, ten eerste zeggen de meeste mensen: "pfft, politiek..." Maar politiek is het dagelijks leven. Het is heel eenvoudig: ik heb besloten om, in plaats van te schilderen en te huilen, me in te zetten voor de politieke partij die het beste leek aan te sluiten bij mijn ideeën en overtuigingen. Bij de PS ontmoette ik de jonge garde, in afwachting van actieve mensen. De sluiting van Who's Who's Land berustte op een vreselijke te goeder trouw van de toenmalige burgemeester, François-Xavier de Donnea, en zijn minister van Stedenbouw, Henri Simons. Hun visie op de stad was totaal tegengesteld aan de mijne: zij pleitten voor de sluiting van [...] middernacht, skaters werden van de Kunstberg gejaagd, rockconcerten werden verboden op de Grote Markt... De sluiting van Who's Who's Land bracht me er toe te vechten voor mijn ideeën. Ik vond het leuk ze te verdedigen, wat mij naar de Socialistische Partij leidde op het moment dat Elio Di Rupo het voorzitterschap overnam. Ik heb de communicatiestrategie verzorgd van de gemeentelijke campagne (2000), en daarna van de federale campagne (afgelopen mei). Wat was de kern van het probleem met Who's Who's? Een vastgoedpromotor had een aanpalende ruimte van 10.000 m2 gekocht en wilde er woningen van maken. De plannen, goedgekeurd door de stad, voorzagen de kinderkamers midden in de discotheek! Het gezonde verstand van de politieke verantwoordelijken had moeten zijn om een compromis te stimuleren tussen deze nieuwkomer en ons, die er al gevestigd waren. In plaats daarvan kregen we vreselijke politieinvallen. We waren van niets kwaad bewust en 5 jaar later is er nog steeds niets gebeurd. Ze hebben niets gevonden. Maar we moesten sluiten. "MENSEN WILLEN EEN STAD DIE BEWEEGT" Ik veroorloof mij op te merken dat het aantal stoorders mij bijzonder hoog lijkt... De problemen met stoorders worden in 95% van de gevallen veroorzaakt door de mensen zelf. Ontsporingen betreffen slechts 5% van de feiten. Voordat u deze veiligheidsproblemen had, was u met heel velen. Het is geen publiek dat zich niet weet te gedragen, dat gebrek aan respect vertoont. Die verhouding heb je bij elke bijeenkomst. Wanneer je met mensen werkt, is er altijd een mogelijkheid tot ontsporing. Maar men spreekt alleen over wat misgaat, terwijl het leven doorgaat. Het gevaar, het leven, dat zijn niet alleen het slechte nieuws in het journaal, dat is niet het echte leven. Het is buiten proportie. Goed goed, maar toch... De invallen hebben niets opgeleverd en de rest is quatsch. De vaststelling is dat vandaag Who's Who's Land niet meer bestaat terwijl de promotor doet wat hij wil, ja. Dat gezegd zijnde, verheug ik mij er ook over te constateren dat het beleid van de heren de Donnea en Simons wordt afgewezen. Beiden werden opgeschrikt tijdens de laatste parlementsverkiezingen. Niemand wil deze 2 politici nog, terwijl ik van mijn kant activiteiten organiseer die heel wat Brusselaars mobiliseren. Ik ben dus blij te zien dat de mensen de voorkeur geven aan een stad die beweegt. Waar het om gaat, is de geesteshouding. Vroeger hadden we een stad zonder leven. Vandaag is er leven. De mooiste overwinning is de ideeënstrijd. Is het een eenzame strijd? Helemaal niet! Ik heb altijd samengewerkt met andere mensen, steunend op hun talenten. Het is belangrijk projecten te delen. Ik heb niet alle competenties. Ik omring me met mensen die hun eigen competenties hebben en dat maakt het mogelijk om dingen tot een goed einde te brengen. Het kan niemand schelen of het idee van mij komt of van iemand anders. Veel ideeën worden immers geïmporteerd, getransformeerd, gerecycled. Wat betreft de PS-campagnes is het duidelijk dat het om teamwerk gaat. Ideeën worden debatteerd, betwist, herwerkt om verbeterd te worden. Je moet altijd blijven luisteren. Om de nieuwe versie van de Fêtes du Progrès te organiseren, moesten de organisatoren van Brusselse feesten overtuigd worden dat er iets gedaan kon worden met de PS: die van Croco, Les Bains, Cromo en Gusto en nog anderen, afgelopen mei in de Botanique. En dat is Epicurus. Epicurus? Ik leef voor het plezier, dat van mij en dat van anderen. Ik probeer ervoor te zorgen dat anderen profiteren van mijn enthousiasme. Het is veel werk, maar ik hou ervan. En of het nu gaat om Immeubles en fête, de Rollers of clubben, deze activiteiten vallen onder "entertainment", vrije tijd. Ik ben ook erg eerlijk tegen mensen. Ik zeg wat ik denk; dat geeft me daarna de toestemming om hetzelfde betoog aan andere mensen te herhalen. Zo hou ik niet van de decoratie van de Louizagalerijen, ik vind ze bijzonder pompeus en ouderwets. Wel, tegen de baas van de Galerijen zeg ik: jouw galerijen zijn het paleis van Saddam Hoessein! Pxitt! Belgium Rollers. In Brussel: elke vrijdag tot 29 augustus, vertrek vanaf Carrefour des Attelages (Ter Kamerenbos). Verzameling om 20u, start om 21u. Annullering bij regen. Infolijn: 0930/24.064 (€0,15/min). www.belgiumrollers.com CARL DE MONCHARLINE IN 5 DATUMS 1 DECEMBER 1957. Geboorte van het kind van Mon De Rijk, beeldhouwer, en de schilderes Charlie Mahy. Als eerbetoon aan zijn ouders noemde Carl De Rijk zichzelf later De Moncharline. 1981. Hij valt op met zijn wilde affichecampagne "Barbaies changez!" 1992. Hij treedt toe tot de Mirano waar hij in '94 de Who's Who's Follies-avonden lanceert. 1996. Opening van het zeer "hype" Who's Who's Land (Poinçonstraat, in het stadscentrum) dat na een politiek-stedenbouwkundige saga definitief sluit in augustus 2002. 2002. Adviseur strategie en communicatie bij de PS (voor de parlementsverkiezingen), Immeubles en fête, Fête du progrès, 2e Roller Parade gelanceerd in 2002. "Ik ben iemand die eerlijk is. Ik hou bijvoorbeeld niet van de decoratie van de Louizagalerijen. Wel, ik zeg het: ik vind ze pompeus en ouderwets. Het lijkt wel het paleis van Saddam Hoessein!"