Eerste persoon Nachtclubeigenaar en evenementenorganisator Carl De Moncharline, 34, is de man achter de Brusselse rollerparades, die dit jaar nationaal zijn gegaan

Ik heb ofwel een gekke routine, ofwel helemaal geen routine. Ik slaap ongeveer vijf uur per nacht en ga tussen één en vier uur 's ochtends naar bed. En ik luister de hele nacht naar de radio, of ik begin ideeën in mijn hoofd te heroverwegen, waar ik gek van word. Als ik opsta drink ik ongeveer een halve liter koffie en controleer ik mijn e-mail. Daarna kan de dag alle kanten op. De enige deadlines die ik heb, zijn voor specifieke projecten waaraan ik werk. Mijn vriendin is model en werkt het grootste deel van de tijd in het buitenland, dus mijn gebrek aan routine stoort haar niet te veel. Als we beiden thuis zijn, werk ik tot in de vroege uurtjes op de computer terwijl zij voor de tv in slaap valt. Mijn leven draait om het samenbrengen van mensen. Ik hou niet van geld en ik hou niet van autoriteit, ik hou gewoon van het idee dat mensen samenkomen en elkaar helpen om geen andere reden dan goedwillendheid. Dat is de rode draad geweest in al mijn projecten, waaronder het oprichten van de nachtclubs Fuse en Who's Who's Land, het leiden van een telethon voor leukemieonderzoek en het organiseren van straatfeesten in mei van dit jaar. Ik doe veel gemeenschapswerk voor de Brusselse afdeling van de Socialistische Partij. Ik bedacht het idee van de rollerparade als onderdeel van mijn verkiezingscampagne voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2000. Ik werd niet gekozen, maar ging toch door met mijn plannen, deels om de conservatieve geesten die Brussel domineren te irriteren. Ik heb 15 jaar ervaring in evenementenbeheer, dus het was makkelijk om sponsors te vinden en de autoriteiten te overtuigen om de politiebegeleiding te regelen. Toen het inline-skaten opkwam, ben ik er meteen mee begonnen. Ik schaatste toen ik zes was en schaatste al mijn vrije tijd tot ik ongeveer 15 was. Ik ging op woensdamiddagen en elke avond en in het weekend naar de ijsbaan Poseidon. Dit is de tweede zomer van de rollerparade, een tocht van 20 kilometer door de stad. Ik rijd aan het hoofd van de parade en geef het tempo aan, gevolgd door mijn team dat voor de muziek zorgt. We spelen een mix van dance, funk en soul, voornamelijk omdat de meeste mensen dat leuk vinden en het het soort imago uitstraalt dat we voor de parade willen. Politie-escortes moeten het verkeer op elk kruispunt ongeveer 15 minuten stilleggen om de skatende mensen door te laten. We geven wachtende automobilisten snoepjes zodat ze niet te boos worden. De reactie is over het algemeen positief – mensen stappen uit hun auto en moedigen ons aan. Andere mensen brengen zelfs stoelen en picknicks mee om ons te zien passeren. Tegen het einde van de zomer van 2002 hadden we alleen al in Brussel 10.000 skaters, en dit jaar zijn we nationaal gegaan. Nu zijn er elke dag van de week ergens in België parades. Hasselt en Namen zijn het populairst. De route in Namen is prachtig, terwijl in Hasselt de burgemeester echt streeft naar minder wegvervoer – de metro is bijvoorbeeld gratis – dus mensen hebben het enthousiast verwelkomd. Ik beschouw mezelf als een soort koppelaar. Mensen die elkaar nog nooit hebben ontmoet, komen elkaar tegen op de parade. Ze hebben samen plezier, vinden gemeenschappelijke gronden en gaan vervolgens samen uit, allemaal dankzij mij. Dat is mijn inspiratie. Ik werk nog steeds aan gemeenschapsevenementen zoals de Energieweek, die er in oktober aankomt. We zullen mensen aanmoedigen om minder energie te verbruiken en tegelijkertijd geld te besparen. Meer kan ik niet zeggen: mijn plannen zijn geheim totdat ze plaatsvinden. Trek je skates aan en pak de laatste twee Belgium Roller-parades van de zomer mee in Brussel op 29 augustus en Bergen op 30 augustus. Voor kaarten en meer details, zie www.belgiumrollers.com