Terug naar de artikels

    Out Soon · n° 44, du 24 février au 28 mars 1997 · Dr Feelgood (tekst)

    Interview met de man die leven brengt in de Brusselse avonden

    Out Soon nr. 44 (24.02.97 - 28.03.97), tweetalige dubbele pagina: « Carl de Moncharline, interview met de man die leven brengt in de Brusselse avonden », door Dr Feelgood, geïllustreerd met interieurbeelden van Who's Who's Land.

    Interview gepubliceerd enkele weken na de opening van Who's Who's Land: Carl De Moncharline blikt terug op zijn parcours, van de reclamewereld naar de Mirano Continental (eerst als PR, daarna als artistiek directeur), op de « Who's Who's Follies »-avonden in de Mirano, later in de Fuse en in Parijs, en op de twee jaar die nodig waren om een leegstaand theater uit het begin van de eeuw om te vormen tot club. Hij licht de weekprogrammatie toe (Casino Ultravegas op donderdag, residents Eric B. en Marko van La Rocca op vrijdag, Jos en Olivier Gosseries en de Groove America-avonden op zaterdag, Sundays/Sun-Gays op zondag), de plannen voor de eerste verdieping (derde dansvloer, concerten, modedéfilés, restaurant, opnamestudio, platenzaak, label Decode) en zijn selectiebeleid aan de ingang.

    Artikeltekst · vertaling

    carl de moncharline Interview met de man die leven brengt in de Brusselse avonden By Dr Feelgood OUT SOON : Na de geestelijke vader geweest te zijn van de Who's Who's Follies-parties die de Brusselse en Parijse nachten in vuur en vlam zetten en vervolgens gewerkt te hebben als PR en organisator van parties in de Mirano Continental, heb je uiteindelijk de grote sprong gewaagd : je hebt je eigen discotheek opgericht, de Who's Who's Land. Wanneer en hoe is alles voor jou begonnen ? Carl de Moncharline : Ik ben heel geleidelijk in het nachtleven gestapt. Ik heb eerst gewerkt in de reclamewereld en daarna ben ik overgestapt naar de Mirano Continental, eerst als PR en dan heel snel als AO. Door de parties in de Mirano te organiseren, ben ik ook begonnen met mijn eigen parties, de Who's Who's Follies in Parijs en in de Mirano. Het concept Who's Who's Follies werd overgeheveld van de Mirano naar de Fuse, waar het zich in een veel betere sfeer kon ontwikkelen. Ik was echter niet van plan in Brussel te blijven, ik wou naar Parijs, waar ik veel contacten heb. De Who's Who's Land is het resultaat van een enorme flash die me overviel toen ik het gebouw bezocht, een oud theater van het begin van deze eeuw. Het gebouw stond al 25 jaar leeg, maar ik vond dat het een heel bijzonder karakter had. Ik heb de hele zaak als een enorme uitdaging opgevat. Het concept van de W.W.L. was al ontstaan bij mijn vertrek uit de Mirano, maar ik zou nog twee jaar nodig hebben om het uit te voeren. Het traject was bezaaid met komische effecten en gedenkwaardige momenten, zoals de reizen die onze medewerkers naar Marrakech en Tangiers maakten ; het gebouw was toen immers de eigendom van Marokkanen. OUT SOON : Men moet toegeven dat het project grandioos is. Zowel op het vlak van de ruimte die uitgesproken jaren '70 is als door de futuristische aanblik. Het geheel doet me denken aan een griezelige onderzeeër die zou kunnen figureren in de films van bijvoorbeeld Caro en Jeunet (La cité des Enfants Perdus), of die van Kubrick (Orange Mécanique pour le milk bar, of ook in 2001 Odyssée de l'Espace) of zelfs als interieur van het Star Trek-ruimteschip of, voor de kenners, de mythische serie van de jaren '60 "Le Prisonnier". De idee van 2 gescheiden dansvloeren en een ruimte die voorbehouden is aan de spelletjes met de originele bedieningspanelen van Pac Man, Invaders en Playstation van Sony lijkt me heel creatief. Maar het meest verrassende vind ik het concept dat de clubbers vier maal per week verschillende thema-avonden biedt. Leg ons eens uit, nu de club goed draait, wat er hier zoal gebeurt tussen de vrijdag en de zondag. Carl de Moncharline : Wel, elke donderdag organiseren we de CASINO ULTRAVEGAS-parties die gesponsord worden door Prive Joker, met twee uitzonderlijke DJ's, leden van de Mambo Kings, Juan Infinito en Felipe de Corte die een arpeggio-live show brengt, en verder is er DJ Cozmix, afkomstig uit de Ranx, een Antwerpse funkclub. Die avond bieden we een ander soort muziek aan, heel gemengd, die het midden houdt tussen latino-house, funk en de clichés uit de jaren '60-'70 en zelfs '80 voor de funk. Tijdens die parties is er geen sprake van geld ; de klanten krijgen jetons waarmee ze consommaties kunnen winnen. Maar we hopen in elk geval naar Las Vegas te kunnen gaan om er nog toffere ideeën op te doen voor onze Casino-parties. Op vrijdag zijn mijn twee residents op dit moment Eric B. en Marko van La Rocca, wat maakt dat de muziek dan noodzakelijkerwijs meer "trance" is. De zaterdagen, per definitie de meest geanimeerde avonden, zijn het domein van Jos en Olivier Gosseries, de twee DJ's uit de hoogdagen van de Who's Who's Follies. De zaal achterin draait met DJ's Danny V. (ex Mirano) en Peter Bonen. De zaterdag is eveneens het middelpunt van de GROOVE AMERICA-parties waar prestigieuze guest-DJ's zoals Tony Humphries, Tedd Patterson, Nelson Rosado en Kenny Carpenter al hebben opgetreden. In '97 zullen er nog andere, al even prestigieuze DJ's komen. Naast de programmatie van de zaterdagavond, die een beetje statisch is, zijn we van plan af en toe een thema-avond te organiseren. De zondagen tot slot, zijn voorbehouden aan de Sundays/Sun-Gays-parties, die gecoached worden door Jan Bizar, met achter de draaitafels een nieuwe DJ, Stéphane VB. OUT SOON : Denk je vandaag, enkele maanden na de opening, de uitdaging tot een goed einde gebracht te hebben ? En wat is er waar van de geruchten dat je in '97 een tweede ruimte zult openen op de eerste verdieping ? Heb je nog andere plannen voor de goochelaarsdoos ? Carl de Moncharline : Wel, men heeft nooit volledig gewonnen en daar ik een maniakale Schorpioen ben en ook heel perfectionistisch, wil ik voortdurend de zaken verbeteren. Vanaf het moment dat ik me van één of ander gebrek bewust word, probeer ik eraan te verhelpen. Dit gezegd zijnde, na twee maanden opening ben ik tevreden en we bereiken een professioneel niveau terwijl anderen soms jaren nodig hebben om er te geraken. In elk geval is ons streefdoel voortdurend te evolueren. Als alles goed gaat, hoop ik in maart/april 97 de eerste verdieping te kunnen openen met mogelijkheid tot concerten, modedéfilés of andere culturele evenementen, theater en wie weet wat nog meer, we zullen wel zien. Maar de eerste verdieping betekent vooral de opening van een derde dansvloer, en dus ook een nog ruimere muzikale programmatie. Wij verdubbelen onze werkruimte, wat van W.W.L. één van de grootste clubs van de hoofdstad maakt. De reden van de laattijdige opening van de eerste verdieping is dat we alles goed willen renoveren op het vlak van de architectuur. Rond 1998 willen we ook een restaurant openen in het voorste gedeelte van de eerste verdieping. En verder, parallel aan dat alles, zullen we verder gaan met compilaties ("DECODE" label). Eén van mijn belangrijkste doelstellingen is hier een opnamestudio hebben en muziek produceren ; we willen trouwens ook een platenzaak openen op de eerste verdieping. In dezelfde lijn van ideeën willen we voortdoen met afgeleide producten te ontwikkelen zoals we al gedaan hebben met de W.W.L.'s vodka en gin die verdeeld werden door de White Night winkels. De grote uitdaging voor de toekomst zal de opening van andere W.W.L.'s zijn in grote hoofdsteden zoals Parijs en waarom niet New York. Als ik ooit uit het nachtleven stap, dan zal ik toch in de audio-visuele wereld blijven (TV-programma's en -uitzendingen) maar goed, we zullen wel zien wat er gebeurt ! OUT SOON : Een gemeen vraagje nu : welke mensen worden niet binnengelaten in de W.W.L. en op basis van welke selectiecriteria ? Carl de Moncharline : Mijn selectiepolitiek aan de ingang is heel variabel. Wij willen in de eerste plaats mensen die zich willen amuseren en, geloof me, we herkennen ze - in elk geval geen agressieve mensen. OUT SOON : Wat wens je voor de jaren 2000 ? Carl de Moncharline : Ik persoonlijk zou kinderen van mijn vrouwtje willen hebben.

    Contextnota

    Tweetalig document: de dubbele pagina brengt het interview in het Nederlands en vervolgens in het Frans. Beide versies zijn integraal overgenomen zoals gedrukt, inclusief de schrijfwijze van de namen.
    Terug naar de artikels