Dank je, Patrick

Patrick Chaboud gaf Carl De Moncharline de wens naar een levende, populaire voorstelling dicht bij haar publiek. Creatie kan de muren verlaten, lachen kan een straat of een plein bewonen, en een jonge tiener die naar een pop kijkt kan later degene worden die hele nachten bedenkt.

Er zijn mentoren die je niet kiest. Ze raken je voor je hun naam kent. Patrick was dat springplank van verbeelding: Lollipop 's ochtends, de Fêtes Romanes in de straten van Woluwe, Malvira op televisie, en dan Gloubi-Boulga Land in Who's Who's Land, als een onzichtbare draad die jeugd met het podium verbindt.

Geen academische mentor. Degene die wekt. Patrick, ik ben je diep dankbaar.