Een vriendschappelijke confrontatie

De ontmoeting verliep niet zonder wrijvingen, en het zou oneerlijk zijn om het anders te schrijven. Jean-Pierre Mels kwam uit een jaren tachtig-cultuur, muzikaal zeer open; Carl De Moncharline kwam met house, techno, energie en het zelfvertrouwen van een muzikale breuk die weigerde ruimte te delen met andere stromingen. Er waren spanningen, van het soort dat speelt tussen een zoon en een vaderfiguur, wanneer je je visie wilt opleggen in een huis dat al een eigen visie had.

Jean-Pierre Mels sloeg de deur nooit dicht. Hij luisterde, hij aanvaardde, hij bleef genereus, en hij liet de nieuwe generatie toe. Terugkijkend weet Carl De Moncharline wat dat aan geduld en inzicht vergde. We danken nooit genoeg hen die ons onze fouten laten maken zonder onze hand los te laten.

Eén gemeenschappelijke deler stond nooit ter discussie: livemuziek en jazz. Toen hem in 2000 door Le Matin werd gevraagd hoe hij het nachtleven zag, verwees Jean-Pierre Mels naar de StudioLive in Who's Who's Land – « Als ik in de Studio-live kom en de muzikanten zie, dan geniet ik ervan. Ik voel dezelfde opwinding als twintig jaar geleden. » In hetzelfde interview sprak hij over zijn liefde voor schilderkunst en jazz, over de muziekprogrammering die hij vormgaf in het Cyber Théâtre, en over zijn wens om een jazzclub te openen. Dat is precies waar de twee mannen elkaar altijd ontmoetten.

Meer dan dertig jaar later zijn de twee mannen nog steeds in contact. De vriendschap en het respect zijn intact gebleven. Dat is misschien wel het mooiste bewijs dat die confrontaties de genegenheid nooit hebben geraakt.