De directeur die plaatsmaakte

Jean-Pierre Mels runde de Mirano Continental sinds 1984, bijna vanaf de opening, toen Carl De Moncharline eind 1989 arriveerde als assistent van Marco Roland, een van de eerste artistiek directeuren en beheerders van de club. Carl werkte overal mee, onder andere bij K comme Communication (KCC), het reclamebureau van de groep, waar hij assistent artistiek directeur was van Marco Roland. Zijn kennis van de hippe bars van de stad en zijn nabijheid tot het management zorgden ervoor dat hij in 1991 toetrad tot de artistieke leiding van de club.

Wat daar gebeurde, staat op geen enkel organigram. Een gevestigde, gerespecteerde man, die het meest begeerde huis van het land leidde, keek naar een twintiger en besloot hem te vertrouwen. Hij hield geen toezicht op hem, hij hield hem niet tegen: hij maakte plaats voor hem. Zeer weinigen op dat niveau stemmen ermee in om een stap terug te doen zodat iemand anders een stap vooruit kan zetten.

Hij opende zijn contactenboek, vroeg niets terug, stelde Carl voor aan zijn sponsors, zijn cliënteel, de pers, de kopstukken van Brussel en België, en stond telkens voor hem garant. Hij hielp hem met het opstellen van zijn eerste persberichten en sponsordossiers, die ambachtelijke gebaren die geen school aanleert en die, eens doorgegeven, nooit verloren gaan.

De Mirano was niet zomaar een club. Op de zeer korte lijst van werkelijk essentiële zalen van die tijd, naast de Palace in Parijs, Studio 54 in New York en de Roxy in Amsterdam, kon ze zich meten. Daar beginnen, gedragen door het vertrouwen van de directeur van de zaal zelf, is een privilege waarvan Carl De Moncharline de waarde vandaag nog steeds inschat.