Cinema, bovenal

Met Jean-Pierre Mels was de gemeenschappelijke grond jazz. Met Eric Vauthier is het cinema. Carl De Moncharline bracht een deel van zijn jeugd door in het Musée du Cinéma in het Palais des Beaux-Arts, drie keer per week, waar hij alles bekeek wat er geprogrammeerd stond, zonder filter en zonder hiërarchie.

Eric Vauthier zette die passie om in een beroep en een zaak. Als fotograaf van opleiding richtte hij met Michel Culot heel jong La Rétine de Plateau op: een non-profitorganisatie die cinema en haar locaties tot leven bracht. “We proberen films te tonen zoals hun auteurs het zouden hebben gedroomd,” zei hij op vierentwintigjarige leeftijd. Hij creëerde de Lundis du Stockel, de Jeudis du Movy, de Nuits du cinéma in de Métropole, de Nuit de l'Automobile in het Eldorado, Koyaanisqatsi gescreend in La Monnaie.

Hij streed voor de Métropole, de Variétés, het Pathé-Palace. Daarna deed hij wat niemand anders deed: de Brusselse bioscopen inventariseren voordat ze verdwenen. Twee- tot driehonderd locaties opgediept uit de archieven, gepubliceerd in 1995 in een inventaris die de referentie werd. De foto hierboven toont hem precies daar, met een zaklamp in de hand, op het draaiplateau van de Variétés.